\r\n
\r\nτου Παναγιώτη Τριανταφυλλίδη \r\n
\r\n\r\nΤο βιβλίο, μου έλεγε η μάνα μου, είναι πάντα καλύτερο από την ταινία. Και πάντα, διαβάζοντάς το, ένιωθα το πόσο δίκιο είχε. Η ζωή όμως η ίδια, κι αυτό δε μου το είπε ποτέ κανείς, είναι πιο σκληρή και πιο ελπιδοφόρα, από οποιοδήποτε βιβλίο κι οποιοδήποτε ντοκιμαντέρ. Αυτό ένιωσα εγώ προσωπικά, το βράδυ του Σαββάτου μετά το τέλος της προβολής του ντοκιμαντέρ της Έλενας Ζερβοπούλου «Greece - Days of Change» που προβλήθηκε στον για ακόμη μια φορά φιλόξενο χώρο του Καπνικού Σταθμού Κατερίνης από την Εθελοντική Ομάδα Δράσης Ν. Πιερίας.\r\n
\r\n\r\nΤρείς διαφορετικές ιστορίες, τριών διαφορετικών ανθρώπων.\r\n
\r\n\r\nΟ Γιώργος, ένας φυσιολογικός χαμηλών τόνων άνθρωπος, ο οποίος μένει άστεγος μέσα σε μια νύχτα, προσπαθεί, αφού ξεπεράσει το πρώτο σοκ, να μπορέσει να εντοπίσει τις ομάδες εκείνες των ανθρώπων, οι οποίες θα τον βοηθήσουν να ξεκινήσει από την αρχή τη ζωή του.\r\n
\r\n\r\nΟ Γρηγόρης, ένας νέος που το μόνο σχολείο που ξέρει, είναι εκείνο της ζωής, φεύγει από την Αθήνα, νιώθοντας ασφυξία κι επιστρέφει στο χωριό του για να ζήσει όπως λέει ο ίδιος, ελεύθερος.\r\n
\r\n\r\nΚι ο Ηλίας. «Η κοινωνία δεν αλλάζει από πάνω. Η χώρα θα αλλάξει από το σπίτι μου», λέει. Κι είναι εκείνος, ο οποίος μαζί με μια ομάδα ανθρώπων, θα καταφέρουν εκείνο το οποίο δεν κατάφερε η επίσημη πολιτεία με τους θεσμούς της, τα τελευταία 20 χρόνια, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η δημοσιογράφος Όλγα Τρέμη. Να καταργήσουν τους μεσάζοντες και να κάνουν ένα ολόκληρο σύστημα το οποίο κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου να αντιδράσει. Θα ξεκινήσει λοιπόν το «κίνημα της πατάτας», θα κλονίσει τους ισχύοντες κανόνες εμπορικής συναλλαγής και θα προκαλέσει τους μεσάζοντες που εκμεταλλεύονται την αγορά τροφίμων.\r\n
\r\n\r\nΤι κατάλαβα εγώ από τις τρεις αυτές ιστορίες ανθρώπων;\r\n\r\n
\r\n\r\nΤο \r\nπροσωπικό σου δίκιο, το δίκιο της οικογένειάς σου, της δουλειάς σου, της\r\nζωής σου, είναι κάτι για το οποίο οφείλεις και πρέπει να παλέψεις. \r\nΧάνεις όμως αν παλεύεις μόνος, χάνεσαι όταν κρύβεσαι πίσω από ανθρώπους \r\nπου παλεύουν για σένα, ενώ κερδίζεις, τουλάχιστον προς το παρόν, αν \r\nαγκαλιάσεις τους συνανθρώπους σου και ζητήσεις κι από εκείνους να σε \r\nαγκαλιάσουν, αν τους εμπνεύσεις και όλοι μαζί διεκδικήσετε το δίκιο \r\nόλων.\r\n
\r\n\r\nΜόνο με απόλυτη δημοκρατία, με συλλογικότητα, με αλληλεγγύη \r\nκαι αλτρουισμό, η κοινωνία των ανθρώπων κατάφερε τις μεγάλες αλλαγές.\r\n
\r\n\r\nΧρειαζόμαστε εργάτες, τόσο όσο χρειαζόμαστε κι εμπνευστές. Μόνο τότε η ιδέα θα γίνει πραγματικότητα.\r\n
\r\n\r\nΜια\r\nδιαφορετική Ελλάδα παρουσιάζεται, όπου οι πολίτες ουσιαστικά δείχνουν \r\nτον δρόμο στους πολιτικούς, πετυχαίνοντας εκεί που οι κυβερνώντες \r\nυστερούν.\r\n
\r\n\r\nΣημείωμα σκηνοθέτη\r\n\r\n
\r\n\r\n«Οι ιστορίες των πρωταγωνιστών \r\nαναδεικνύουν την παρούσα ανάγκη και δυνατότητα για αλλαγή στην Ελλάδα, \r\nγια το κάθε ένα άτομο αρχικά και κατ’επέκταση για την κοινωνία. Η ιδέα \r\nπίσω από τις αφηγηματικές γραμμές είναι να βιώσουμε την εξέλιξη, τις \r\nπροκλήσεις και το δυναμικό μιας θετικής αλλαγής. Πέρα από τις \r\nαπογοητεύσεις και την οργή για τα λάθη του παρελθόντος που μας οδήγησαν \r\nσ’αυτή τη κρίση, πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να πραγματοποιηθεί μια \r\nπραγματική αλλαγή των αξιών και τρόπου διαβίωσής μας προς μια πιο \r\nαλληλέγγυα και έντιμη κοινωνία.»\r\n
\r\n\r\nΕγώ προσωπικά ως Παναγιώτης και περήφανο μέλος αυτής της ομάδας θα κρατήσω μια φράση από το ντοκιμαντέρ αυτό :\r\n
\r\n\r\n«Όταν\r\nένα ελατήριο το πιέζεις, συνεχίζεις το πιέζεις, το πιέζεις, σε αυτό το \r\nελατήριο μέσα συσσωρεύεται δύναμη. Και κάποια στιγμή αυτό το ελατήριο θα\r\nεκτονωθεί. Θα πρέπει αυτή η εκτόνωση να φέρει θετικό αποτέλεσμα, να \r\nφέρει την αλλαγή. Κάποια στιγμή θα υπάρξει αυτή η κρίσιμη μάζα, η οποία \r\nθα φέρει την αλλαγή. Θα περιμένουμε. Και μέχρι τότε, θα αγωνιζόμαστε για\r\nνα γίνει αυτό όσο πιο γρήγορα γίνεται.»\r\n
\r\nΣκηνοθέτης/Παραγωγός/Σεναριογράφος: Έλενα Ζερβοπούλου