\r\n
\r\n"Μιλώ για όσους δεν ξέρουν να αξιολογούν αυτό που ο λαός κατέκτησε με \r\nαίμα και αγώνες και τολμούν να νοσταλγούν μαύρες σελίδες. Για εκείνους \r\nπου ενδόμυχα μισούν τη δημοκρατία, γιατί υποφέρουν από κόμπλεξ \r\nκατωτερότητας και φοβούνται ότι αν εξισώσουν τον εαυτό τους με τους \r\nάλλους, θα αισθανθούν πιο μικροί. Για αυτούς που τρέμουν το ανεξέλεγκτο,\r\nσαν το παιδί που φοβάται ότι το σκυλί θα το δαγκώσει." \r\n
\r\n\r\nΓια πολλούς από εμάς τα δύσκολα χρόνια της ανέχειας ξεκίνησαν προ πολλού. Στα αλήθεια και όχι προσεχώς. Πριν την οικονομική - μνημονιακή κρίση που πλέον έχει γίνει "καραμέλα" για να δικαιολογήσει από τη μια πλευρά κάθε υφαρπαγή των δικαιωμάτων των πολιτών και από την άλλη για να αποκτήσουν ταυτότητα ορισμένοι που ήταν πάντα αποστασιοποιημένοι από την κοινωνία και ζούσαν στην αποστείρωση, απολαμβάνοντας τα καλά του καπιταλισμού.\r\n\r\n
\r\n\r\nΓια αυτούς τους λανθάνοντες - νεόκοπους επαναστάτες θα ήθελα να μιλήσω. Για τους ημιμαθείς νεοφώτιστους εθνοσωτήρες που έχουν ξεχειλίσει από παντού και επιχειρούν διακαώς να επιβάλλουν τη δική τους φαντασίωση στην ατζέντα του δημόσιου διαλόγου.\r\n
\r\n\r\nΓια αυτούς η κρίση - ως αφηρημένη έννοια και όχι ως πραγματικότητα - \r\nήταν μια ευκαιρία. Για να αποκτήσουν λόγο με ονοματεπώνυμο, λόγο \r\nαντιμνημονιακό. Για αυτούς που ποτέ έως τώρα, δεν τους ένοιαξε για τη \r\nφτώχεια των άλλων, που δεν υπερασπίζονταν, αλλά αναθεμάτιζαν ή έστω \r\nλοιδορούσαν όσους κατέβαιναν στους δρόμους και διεκδικούσαν. Που έλεγαν \r\nτους άνεργους τεμπέληδες και τους απεργούς προβοκάτορες. Που στα \r\nκαφενεία δήθεν μάχονταν το πολιτικό σύστημα και στα βουλευτικά γραφεία \r\nγίνονταν κρυφοί θαμώνες. Για όσους βάφτιζαν το προσωπικό τους συμφέρον, \r\nσυλλογικό δίκαιο.\r\n
\r\n\r\nΠου ήταν πάντα απαθείς. Και όταν τους άρπαξαν το\r\nψωμί από το τραπέζι, αλύχτησαν σαν τα σκυλιά. Και έγιναν ομάδες και \r\nλειτουργούν ως αγέλη, έχοντας ως εχθρό καθέναν που βρίσκεται έξω από \r\nαυτούς. Σαν μια κάστα, μια θρησκευτική ομάδα που έχει ιερό σκοπό και \r\nετοιμάζει νέες "σταυροφορίες". Και μιλούν για την Ελλάδα, αλλά την \r\nφαντάζονται σαν να έχει βγει από τα κινηματογραφικά επίκαιρα, εκείνα \r\nχωρίς ήχο, που παρουσιάζουν χαμογελαστούς τουρίστες και στρατιωτικούς με\r\nεκθαμβωτικές χορευτικές δεξιότητες. Μια φολκλορική αντίληψη για την \r\nιστορία αλλά και για την ίδια την προσωπική τους διαδρομή.\r\n
\r\n\r\nΓια \r\nαυτούς που βρήκαν ρόλο να παίξουν, το ρόλο του εν δυνάμει μεσσία - \r\nεπενδυμένο με έναν λανθάνοντα ναρκισσισμό που εμφανίζεται κάθε φορά που \r\nμιλούν με στόμφο για τα εθνικά μας θέματα. Λες και η φτώχεια του λαού \r\nδεν είναι εθνικό θέμα. Τους συγκινεί η βραχονησίδα και ας κλαίει το \r\nπαιδί του γείτονα που δεν έχει να το ταΐσει. Για αυτό φταίει ο ίδιος. \r\nΓια τον διπλανό μας που έμεινε άστεγος. Για αυτόν έχει ο Θεός. Εμείς να \r\nείμαστε καλά να επαναστατούμε, ενάντια σε όλα όσα είναι μακριά από εμάς.\r\n
\r\n\r\nΠου\r\nεξυπηρετούν εσκεμμένα ή από άγνοια, μια αναθεώρηση της ίδιας της \r\nιστορίας στο βωμό της νέας κουλτούρας του νεοέλληνα που βαυκαλίζεται ότι\r\nαναγεννά ένα άλλο είδος πολίτη - μαχητή. Αυτού που η γραβάτα στράβωσε \r\nαπό το πολύ φόρεμα και μεταμορφώνεται οιονεί σε πουκάμισο του Μάο, για \r\nνα δικαιολογήσει, στο φαντασιακό του, ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, αν \r\nκαι το μόνο που καταφέρνει είναι να προκαλέσει πολιτισμικό σοκ στους \r\nυπόλοιπους.\r\n
\r\n\r\nΓια αυτούς που αρνούνται κατά το δοκούν την ίδια την \r\nιστορία, τις γενοκτονίες, τις εθνοκαθάρσεις, που θαυμάζουν αμφιλεγόμενες\r\nπροσωπικότητες και παρουσιάζουν μια άλλη ερμηνεία των γεγονότων, \r\nχιλιοειπωμένη μεν, αλλά κάνουν λες και ανακάλυψαν την Αμερική. Που τους \r\nσυναρπάζουν οι θεωρίες συνομωσίας και οι ταινίες με υπερήρωες, καθώς \r\nφαντάζονται τον εαυτό τους να μεγαλουργεί στην εξόντωση του \r\nχολιγουντιανού εχθρού, ή μαστίζονται από μανίες καταδίωξης, βλέποντας \r\nτον εχθρό προ των πυλών, σε ψεκαστικά αεροπλάνα ή σε μιρκοτσίπ με \r\nμπόλικη σάλτσα.\r\n
\r\n\r\nΜιλώ για αυτούς που αναφέρονται στην πολιτική με \r\nένα θράσος ανελέητο και αναγάγουν την ημιμάθεια σε μόνη πολιτική \r\nπρακτική. Όσους θεωρούν ότι με το μνημόνιο οι ιδεολογίες τελείωσαν και \r\nήρθε η ώρα να χτίσουν μια άλλη πατρίδα, σαν το Βερολίνο μετά το \r\nγκρέμισμα του τείχους. Όμως, στους δικούς μας Βερολινέζους, λείπει η \r\nεμπειρία του διχασμού. Το να ζεις με σύνορα ορατά και όχι να τα \r\nκατασκευάζεις ο ίδιος. Γιατί οι δικοί μας γαλουχήθηκαν να βάζουν σύνορα \r\nστην αλληλεγγύη τους, στην ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την ισότητα και \r\nδεν λένε ακόμη να τα καθαιρέσουν. Και αυτό, επειδή οι ίδιοι δεν τα \r\nβλέπουν.\r\n
\r\n\r\nΚαι δεν ακούν τους άλλους που τα αναγνωρίζουν ως τέτοια. \r\nΑλλά επιμένουν στον ίδιο διχασμό. Και με αυτό προχωρούν στη νέα εποχή, \r\nπου έχει πρωταγωνιστές του ίδιους, αυτή τη φορά ως ήρωες - καθοδηγητές \r\nτης "επανάστασης". Αυτής της επανάστασης ποδοσφαιρικού τύπου ή σαν ένα \r\nτερματισμένο παιχνίδι στο play station.\r\n
\r\n\r\nΜιλώ για όσους δεν ξέρουν \r\nνα αξιολογούν αυτό που ο λαός κατέκτησε με αίμα και αγώνες και τολμούν \r\nνα νοσταλγούν μαύρες σελίδες. Για εκείνους που ενδόμυχα μισούν τη \r\nδημοκρατία, γιατί υποφέρουν από κόμπλεξ κατωτερότητας και φοβούνται ότι \r\nαν εξισώσουν τον εαυτό τους με τους άλλους, θα αισθανθούν πιο μικροί. \r\nΓια αυτούς που τρέμουν το ανεξέλεγκτο, σαν το παιδί που φοβάται ότι το \r\nσκυλί θα το δαγκώσει.\r\n
\r\n\r\nΚαι να μη συμπεράνει κανείς ότι μιλώ μόνο \r\nγια τα "παιδιά" στις συμμορίες με τις μαύρες μπλούζες. Αλλά περισσότερο \r\nγια αυτούς που κρύβουν το φασισμό τους πίσω από άλλες ενδυματολογικές \r\nεπιλογές ή σε άλλα κόμματα ή οργανώσεις που χρησιμοποιούν την Ελλάδα σαν\r\nάλλοθι, για να καλύψουν την έλλειψη πολιτικού λόγου. Και εκεί βρίσκει \r\nκανείς μια απαράλλαχτη ψυχοπαθολογία που εκφράζεται ως επιθετικότητα με \r\nδιαφορετικό τρόπο. Ίσως όχι με την ίδια βία, αλλά με μια ηθική αυτουργία\r\nστη βία κατά πάντων.\r\n
\r\n\r\nΚαι δυστυχώς, αυτοί οι τραμπούκοι της \r\nιδεοληψίας, οι εγχώριοι μουλάδες τείνουν να επικρατήσουν, καθώς με την \r\nκάθε ευκαιρία κάνουν επίδειξη της δύναμής τους. Και οι υπόλοιποι \r\nχαμηλώνουμε το βλέμμα σε αυτόν τον φασισμό, από ντροπή για την κατάντια \r\nμας, αλλά πιο πολύ από φόβο. Αυτόν τον φόβο πρέπει να υπερνικήσουμε. Με\r\nόπλο την ιστορία και προπαντός την παιδεία.\r\n
\r\n\r\nΓιατί, αυτή η Ελλάδα \r\nμας πληγώνει. Κάποιους περισσότερο. Μια Ελλάδα που μπαίνει στο γύψο από \r\nτα πάνω προς τα κάτω και με στρατιώτες όλους αυτούς που νομίζουν ότι \r\nπολεμούν το σύστημα, ενώ στην ουσία απλώς το εξυπηρετούν.\r\n
\r\n\r\nΘέμης Κωτούλας
\r\nwww.e-pieria.gr\r\n\r\n