\r\n
\r\nΟνομάζομαι Σταύρος Μαλιχούδης, μένω στην Αθήνα και έτυχε να λάβω την πρώτη θέση στον διαγωνισμό διηγήματος για ενήλικες. Σκοπός δικός μου- και μερικών φίλων, επίσης- ήταν το σαββατοκύριακο αυτό να ανέβουμε στην Κατερίνη, προκειμένου να γνωρίσουμε τον τόπο σας και όσους από εσάς γίνεται, από κοντά. Αυτό είναι κάτι που θέλαμε από την στιγμή που, με την ευκαιρία του διαγωνισμού, είδαμε τις δράσεις σας στο Διαδίκτυο και θα το κάναμε, και να μην σας είχα στείλει καθόλου κάποιο διήγημα.\r\n
\r\n\r\nΌσον αφορά το διήγημα μου, χαίρομαι πολύ που σας άρεσε. Η αλήθεια \r\nείναι πως γράφτηκε "δίπλα" σχεδόν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του \r\nΜαουτχάουζεν, όταν ήμουν φοιτητής με το πρόγραμμα Erasmus στο Λιντς της \r\nΑυστρίας. Προέκυψε, φυσικά, από την επίσκεψη στο στρατόπεδο \r\nσυγκέντρωσης. Είναι τόση η ομορφιά της περιοχής –με τα δάση, τις τόσες \r\nαποχρώσεις των φωτεινών χρωμάτων όσο πιάνει το μάτι σου, τα ρυάκια, τις \r\nπεδιάδες– και τόσο εξοργιστικά τα όσα μαθαίνεις πως συνέβαιναν εντός του\r\nστρατοπέδου, που σπαράζει και ο πιο άκαρδος. Έτσι θέλω να πιστεύω \r\nτουλάχιστον, αν και η Ιστορία άλλα δείχνει. Με τα παιδιά από το \r\nπρόγραμμα –νέοι από κάθε γωνιά του πλανήτη– δεν μπορούσαμε να το \r\nβγάλουμε από το μυαλό μας. «Είναι δυνατόν;» λέγανε όλοι. Έβλεπες τύπους \r\nπου είχες συνηθίσει να είναι στον κόσμο τους, διαρκώς χαρούμενοι και \r\nχαμογελαστοί, να μένουν πίσω μόνοι τους, με τα χέρια στο κεφάλι• την \r\nξεναγό με τη διπλάσια ηλικία από εμάς –που πόσες φορές να έχει κάνει την\r\nίδια διαδρομή, αλήθεια!– να ραγίζει η φωνή της και να δακρύζει. Όχι \r\nμόνο μία φορά.\r\n
\r\n\r\nΕίναι πολύ σημαντικό που πέραν του διαγωνισμού που \r\nαφορά τους ενήλικες, διεξάγετε αντίστοιχα διαγωνισμό και για μικρότερες \r\nηλικίες. Και, φυσικά, πολύ ενθαρρυντική η ανταπόκριση. Νομίζω πως αυτό \r\nείναι που θέλουμε και χρειαζόμαστε περισσότερο, αυτό που μας λείπει: να \r\nμιλάνε οι άνθρωποι, να γράφουν, να εκφράζονται. Δεν ζούμε στις \r\nευτυχέστερες συνθήκες που θα μπορούσαμε και δεν προβλέπεται η κατάσταση \r\nνα βελτιωθεί. Πέρα από τα οικονομικά, όμως, τα νούμερα και τα \r\nστατιστικά, ο μόνος τρόπος να αλλάξουμε εμείς τα μέσα μας και να \r\nαπεγκλωβιστούμε, έστω, κάπως από το μαύρο και το γκρι που μας \r\nεπιβάλλουν, είναι να γράφουμε, να μιλάμε, να σκεφτόμαστε, να ακούμε. Και\r\nακόμη περισσότερο να θέλουμε να γράφουν και να μιλούν και να σκέφτονται\r\nκαι να ακούν και οι γύρω μας. Να διευρύνουμε την ευαισθησία μας, να \r\nμπαίνουμε στις θέσεις των άλλων, να πετάξουμε τις προκαταλήψεις μας, να \r\nκοιτάξουμε, επιτέλους, το πραγματικά σημαντικό, που όλοι σήμερα τείνουν \r\nνα ξεχάσουν: να βλέπουμε ανθρώπους γύρω μας ευτυχισμένους. Έχουμε \r\nπολλούς εκεί έξω; Όπως και να ’χει, συγγνώμη που σας κούρασα.\r\n
\r\n\r\nΉθελα\r\nνα σας πω πως εκτιμώ και σέβομαι πολύ την όλη προσπάθεια που έχετε \r\nστήσει, με μεράκι και αγάπη για τον τόπο σας και τους ανθρώπους του. \r\nΦαίνεται πως εκεί που δεν υπάρχει πολιτεία, υπάρχουν πολίτες. Και πως ο \r\nανθρωπισμός δεν είναι πολυτέλεια, ούτε θεωρία. Από τις δράσεις χωρίς \r\nμεσάζοντες, ως το Κοινωνικό Ιατρείο, τις δράσεις ενάντια στον φασισμό \r\nκαι τον ναζισμό που κάποιοι επιμένουν να σπέρνουν στις γειτονιές μας, \r\nτην ευαισθητοποίηση σχετικά με την ανακύκλωση, ήθελα να σας πω πως \r\nπροσωπικά είμαι περήφανος για όσα κάνετε και για το παράδειγμα που \r\nδίνετε.\r\n
\r\n\r\nΑυτή την στιγμή, κάνω την πρακτική μου στην ελληνική \r\nέκδοση της Huffington Post. Θα ήταν μεγάλη μου χαρά, αν το θέλετε, να \r\nκάνουμε ένα αφιέρωμα ή μια συνέντευξη που να αφορά τις δράσεις σας. Και \r\nακόμη περισσότερο, όταν βρεθώ πιο βόρεια, θα ήθελα να περάσω από τα μέρη\r\nσας και να σας γνωρίσω από κοντά.\r\n
\r\n\r\nΕυχαριστώ πολύ και πάλι για τον\r\nχρόνο σας και για όσα κάνετε κόντρα στον καιρό, που είναι και το \r\nουσιαστικά ουσιώδες, πέρα από κάθε βράβευση που τυχαίνει να κερδίσει ο \r\nΆλφα ή ο Βήτα.\r\n
\r\n\r\nΧαιρετισμούς από Αθήνα \r\n
\r\n\r\nΣταύρος Μαλιχούδης\r\n
", "text": "Ονομάζομαι Σταύρος Μαλιχούδης, μένω στην Αθήνα και έτυχε να λάβω την πρώτη θέση στον διαγωνισμό διηγήματος για ενήλικες. Σκοπός δικός μου- και μερικών φίλων, επίσης- ήταν το σαββατοκύριακο αυτό να ανέβουμε στην Κατερίνη, προκειμένου να γνωρίσουμε τον τόπο σας και όσους από εσάς γίνεται, από κοντά. Αυτό είναι κάτι που θέλαμε από την στιγμή που, με την ευκαιρία του διαγωνισμού, είδαμε τις δράσεις σας στο Διαδίκτυο και θα το κάναμε, και να μην σας είχα στείλει καθόλου κάποιο διήγημα. Όσον αφορά το διήγημα μου, χαίρομαι πολύ που σας άρεσε. Η αλήθεια είναι πως γράφτηκε \"δίπλα\" σχεδόν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν, όταν ήμουν φοιτητής με το πρόγραμμα Erasmus στο Λιντς της Αυστρίας. Προέκυψε, φυσικά, από την επίσκεψη στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Είναι τόση η ομορφιά της περιοχής –με τα δάση, τις τόσες αποχρώσεις των φωτεινών χρωμάτων όσο πιάνει το μάτι σου, τα ρυάκια, τις πεδιάδες– και τόσο εξοργιστικά τα όσα μαθαίνεις πως συνέβαιναν εντός του στρατοπέδου, που σπαράζει και ο πιο άκαρδος. Έτσι θέλω να πιστεύω τουλάχιστον, αν και η Ιστορία άλλα δείχνει. Με τα παιδιά από το πρόγραμμα –νέοι από κάθε γωνιά του πλανήτη– δεν μπορούσαμε να το βγάλουμε από το μυαλό μας. «Είναι δυνατόν;» λέγανε όλοι. Έβλεπες τύπους που είχες συνηθίσει να είναι στον κόσμο τους, διαρκώς χαρούμενοι και χαμογελαστοί, να μένουν πίσω μόνοι τους, με τα χέρια στο κεφάλι• την ξεναγό με τη διπλάσια ηλικία από εμάς –που πόσες φορές να έχει κάνει την ίδια διαδρομή, αλήθεια!– να ραγίζει η φωνή της και να δακρύζει. Όχι μόνο μία φορά. Είναι πολύ σημαντικό που πέραν του διαγωνισμού που αφορά τους ενήλικες, διεξάγετε αντίστοιχα διαγωνισμό και για μικρότερες ηλικίες. Και, φυσικά, πολύ ενθαρρυντική η ανταπόκριση. Νομίζω πως αυτό είναι που θέλουμε και χρειαζόμαστε περισσότερο, αυτό που μας λείπει: να μιλάνε οι άνθρωποι, να γράφουν, να εκφράζονται. Δεν ζούμε στις ευτυχέστερες συνθήκες που θα μπορούσαμε και δεν προβλέπεται η κατάσταση να βελτιωθεί. Πέρα από τα οικονομικά, όμως, τα νούμερα και τα στατιστικά, ο μόνος τρόπος να αλλάξουμε εμείς τα μέσα μας και να απεγκλωβιστούμε, έστω, κάπως από το μαύρο και το γκρι που μας επιβάλλουν, είναι να γράφουμε, να μιλάμε, να σκεφτόμαστε, να ακούμε. Και ακόμη περισσότερο να θέλουμε να γράφουν και να μιλούν και να σκέφτονται και να ακούν και οι γύρω μας. Να διευρύνουμε την ευαισθησία μας, να μπαίνουμε στις θέσεις των άλλων, να πετάξουμε τις προκαταλήψεις μας, να κοιτάξουμε, επιτέλους, το πραγματικά σημαντικό, που όλοι σήμερα τείνουν να ξεχάσουν: να βλέπουμε ανθρώπους γύρω μας ευτυχισμένους. Έχουμε πολλούς εκεί έξω; Όπως και να ’χει, συγγνώμη που σας κούρασα. Ήθελα να σας πω πως εκτιμώ και σέβομαι πολύ την όλη προσπάθεια που έχετε στήσει, με μεράκι και αγάπη για τον τόπο σας και τους ανθρώπους του. Φαίνεται πως εκεί που δεν υπάρχει πολιτεία, υπάρχουν πολίτες. Και πως ο ανθρωπισμός δεν είναι πολυτέλεια, ούτε θεωρία. Από τις δράσεις χωρίς μεσάζοντες, ως το Κοινωνικό Ιατρείο, τις δράσεις ενάντια στον φασισμό και τον ναζισμό που κάποιοι επιμένουν να σπέρνουν στις γειτονιές μας, την ευαισθητοποίηση σχετικά με την ανακύκλωση, ήθελα να σας πω πως προσωπικά είμαι περήφανος για όσα κάνετε και για το παράδειγμα που δίνετε. Αυτή την στιγμή, κάνω την πρακτική μου στην ελληνική έκδοση της Huffington Post. Θα ήταν μεγάλη μου χαρά, αν το θέλετε, να κάνουμε ένα αφιέρωμα ή μια συνέντευξη που να αφορά τις δράσεις σας. Και ακόμη περισσότερο, όταν βρεθώ πιο βόρεια, θα ήθελα να περάσω από τα μέρη σας και να σας γνωρίσω από κοντά. Ευχαριστώ πολύ και πάλι για τον χρόνο σας και για όσα κάνετε κόντρα στον καιρό, που είναι και το ουσιαστικά ουσιώδες, πέρα από κάθε βράβευση που τυχαίνει να κερδίσει ο Άλφα ή ο Βήτα. Χαιρετισμούς από Αθήνα Σταύρος Μαλιχούδης" }