{
  "id": 848,
  "title": "Μια ανεξέλεγκτη ‘πυρκαγιά’ στα πόδια του βουνού.",
  "slug": "mia-anexelegkti-pyrkagia-sta-podia-toy-voynoy-848",
  "sectionId": 17,
  "sectionTitle": "Ολυμπος",
  "sectionSlug": "olympos-17",
  "categoryId": 82,
  "categoryTitle": "Βιομηχανικά απόβλητα",
  "categorySlug": "viomichanika-apovlita-82",
  "date": "2012-08-25T21:39:01",
  "created": "2012-08-25T21:42:01",
  "published": true,
  "state": 1,
  "frontpage": false,
  "hits": 975,
  "excerpt": "Αγαπητοί συμπολίτες, φίλες και φίλοι της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Ν.Πιερίας Λάβαμε την παρακάτω επιστολή του Καθηγητή κ. Γ.Σ. Αμοιρίδη από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, με ενδιαφέρουσες απόψεις και προτάσεις, σχετικά με το",
  "html": "<p>\r\n<figure class=\"missing-image\" data-missing-image=\"true\" data-pagefind-ignore=\"true\">🖼 εικόνα μη διαθέσιμη</figure>\r\n</p>\r\n<p>\r\nΑγαπητοί\r\nσυμπολίτες, φίλες και φίλοι της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Ν.Πιερίας \r\n</p>\r\n<p>\r\nΛάβαμε\r\nτην παρακάτω επιστολή του Καθηγητή κ. Γ.Σ. Αμοιρίδη από το Πανεπιστήμιο\r\nΘεσσαλίας, με ενδιαφέρουσες απόψεις και προτάσεις, σχετικά με το θέμα της\r\nεναπόθεσης των βιομηχανικών υποπροϊόντων στα λατομεία του Λιτοχώρου και σας την\r\nπροωθούμε. \r\n</p>\r\n<p align=\"left\">\r\n<b>Μια ανεξέλεγκτη ‘πυρκαγιά’ στα πόδια του βουνού.</b><i></i>\r\n</p>\r\n<p align=\"left\">\r\n<i>Του Γιώργου Σ. Αμοιρίδη Αν. Καθηγητή, Πανεπιστήμιο\r\nΘεσσαλίας</i>\r\n</p>\r\n<p align=\"left\">\r\nΑγαπητοί φίλοι\r\n</p>\r\n<p>\r\nΔε σας κρύβω ότι η αρχική\r\nδημοσίευση της είδησης στην ιστοσελίδα ‘ Ο\r\nτόπος μου’ και των συνεπακόλουθων σχολίων για το θέμα της εναπόθεσης των\r\nβιομηχανικών υποπροϊόντων στα λατομεία του Λιτοχώρου με προβλημάτισαν. Η\r\nεξαρχής άρνηση δεν μου αρέσει, η σε πολλές φορές υστερία γύρω από ζητήματα που\r\nαφορούν το περιβάλλον με εξοργίζει, και σκέφθηκα ότι οι λέξεις βιομηχανικό\r\nυποπροϊόν, κατάλοιπο, εν δυνάμει κίνδυνος κλπ κλπ τρομοκράτησαν τον κόσμο, αποστερώντας\r\nαπό κάποιους τη δυνατότητα να σκεφθούν νηφάλια και να αποφασίσουν ψύχραιμα αν η\r\nπρόταση είναι σε θετική ή αρνητική κατεύθυνση. Επικοινώνησα αμέσως με τον κο\r\nΤσολακίδη, και οφείλω να ομολογήσω ότι πάλι δεν πείσθηκα από την απάντησή του,\r\nόμως οι θέσεις του γύρω από τα διαδικαστικά της λήψης της απόφασης με προβλημάτισαν\r\nως προς την ορθότητα και την διαύγειά τους.\r\n</p>\r\n<p>\r\nΝα δηλώσω εξ αρχής ότι ΔΕΝ\r\nΕΙΜΑΙ ΠΟΛΕΜΙΟΣ Της ΙΔΕΑΣ Της ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ, αρκεί οι ενέργειες στην\r\nκατεύθυνση αυτή να σέβονται και να διαφυλάσσουν την ακεραιότητα του\r\nπεριβάλλοντος. Λέω δηλαδή ότι ανάπτυξη και διατήρηση οικοσυστημάτων δεν είναι\r\nασύμβατες έννοιες.\r\n</p>\r\n<p>\r\nΓια μένα το έγκλημα\r\nσυνετελέσθει προ δεκαετιών όταν επετράπη λειτουργία του λατομείου,  στην περιοχή του Ολύμπου. Το λατομείο/α αυτά άφησαν\r\nκαι αφήνουν χαίνουσες πληγές στον κορμό του βουνού, η αποκατάσταση των οποίων\r\nπρέπει να αποτελέσει πρωταρχικό μέλημα. Τα υλικά εξόρυξης μεταλλείων -\r\nλατομείων θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια λύση στο πρόβλημα αυτό, υπό την\r\nπροϋπόθεση ότι δεν έχουν εμπλουτισθεί με επικίνδυνες ουσίες- συνήθως οξείδια\r\nμετάλλων – για τη δέσμευση των προς απομόνωση μετάλλων. Ένα τέτοιο υλικό παρουσιάσθηκε\r\nαρχικά  ότι είναι και το υποπροϊόν της TOSOH.\r\nΔιάβασα προσεκτικά τα πορίσματα των δυο εργαστηρίων που εκδόθηκαν κατόπιν\r\nεντολής του δημάρχου Χαλκηδόνας. Συμφωνώ μαζί σας, ΜΠΡΑΒΟ του για την ενέργεια\r\nτου, την οποία ασφαλώς θα έπρεπε να είχαν προλάβει και σε κάθε περίπτωση να\r\nείχαν λάβει υπόψιν τους, οι δικοί μας αιρετοί άρχοντες. Τα πορίσματα κατά τη\r\nδική μου ερμηνεία δεν είναι σε γενικές γραμμές απόλυτα κατατοπιστικά, και δεν\r\nμε διαφώτισαν για το αν το υλικό είναι κατάλληλο και ΑΣΦΑΛΕΣ από άποψη χημικής σύστασης\r\nγια τη χρήση που προορίζεται. <b>Όμως μου έδωσαν μια πληροφορία που είναι\r\nσυγκλονιστική. Το εργαστήριο των Αθηνών λέει ότι το υλικό είναι ιδιαίτερα\r\nλεπτόκοκκο (πρόκειται προφανώς για σκόνη) άρα εμπεριέχει δύο σοβαρότατους\r\nκινδύνους\r\n</b>\r\n</p>\r\n<ul>\r\n\t<li>με δεδομένη την\r\n\tασβεστολιθική σύσταση και επομένως με μεγάλη διαπερατότητα του υπεδάφους (κροκάλες\r\n\tχαλίκια και άμμος εξορύσσονται από τα υπάρχοντα λατομεία) πιθανότατα το\r\n\tυλικό θα περάσει στον υδροφόρο ορίζοντα και θα επιβαρύνει τα νερά- πόσιμα\r\n\tή μη. Το κόστος κάλυψης του δαπέδου του λατομείου  για την εν συνεχεία εναπόθεση υποθέτω ότι\r\n\tθα είναι τόσο υψηλό που καμιά εταιρεία δε θα αποδεχόταν να το επιβαρυνθεί\r\n\tγια να ξεφορτωθεί απλώς τα σκουπίδια της.</li>\r\n\t<li>το υλικό σίγουρα\r\n\tθα παρασυρθεί από τον άνεμο και είναι πιθανό να δημιουργήσει κάποια μορφή νέφους\r\n\t(αερόλυμα)  στην περιοχή ή και να\r\n\tσυμπαρασυρθεί από τον άνεμο και να επικαθήσει σε καλλιέργειες (σενάριο\r\n\tπολύ πιθανό αν λάβουμε υπόψη ότι κάθε χρόνο μας επισκέπτεται σκόνη από τη\r\n\tΣαχάρα). Ποιος μπορεί να μας βεβαιώσει για το πόσο μπορεί να διαρκέσει ένα\r\n\tτέτοιο φαινόμενο, το ποσό διαφυγής στην ατμόσφαιρα, και τις επιπτώσεις θα\r\n\tμπορούσε να έχει στην υγεία των πολιτών, στην ποιότητα των παραγόμενων\r\n\tαγροτικών προϊόντων ή ακόμα ακόμα στην τουριστική βιομηχανία της περιοχής? </li>\r\n\t<li>Ο τρίτος\r\n\tκίνδυνος για μένα από την αποδοχή μιας τέτοιας απόφασης – ο οποίος\r\n\tπροφανώς δεν προκύπτει από τις εκθέσεις των δυο πανεπιστημιακών εργαστηρίων-\r\n\tείναι το τετελεσμένο γεγονός και το ‘δεδικασμένο’. Αν εγκριθεί η απόφαση ο\r\n\tχώρος θα χαρακτηρισθεί ή ατύπως θα λάβει τον χαρακτηρισμό, ως χώρος απόθεσης\r\n\tβιομηχανικών υποπροϊόντων. Αυτό φοβάμαι ότι  θα αποτελέσει την θρυαλλίδα για μια ανεξέλεγκτη\r\n\t‘πυρκαγιά’ στα πόδια του βουνού. Ο κάθε βιομήχανος (βέβαια λίγοι έχουν\r\n\tμείνει και προσωπικά εύχομαι να πολλαπλασιασθούν πολύ σύντομα) θα έχει ένα\r\n\tνόμιμο πιθανά προηγούμενο για να επιλέξει τον συγκεκριμένο χώρο για\r\n\tανάλογη χρήση. Ας μην ξεχνάμε ότι το σημείο είναι δίπλα στη εθνική οδό,\r\n\tκαι κοντά σχετικά σε δυο βιομηχανικές ζώνες (Θεσσαλονίκη – Λάρισα). Θα\r\n\tπρέπει δηλαδή εφεξής να καιροφυλακτούμε για το πότε θα γίνει η επόμενη\r\n\tκίνηση. Ίσως το σενάριο αυτό ακούγεται υπερβολικό αλλά δεν είναι πάντα\r\n\tκακό να είναι κάποιος καχύποπτος, ειδικά όταν τα γεγονότα το επιβεβαιώνουν\r\n\t</li>\r\n</ul>\r\n<ol style=\"margin-top: 0cm\" start=\"1\" type=\"1\">\r\n</ol>\r\n<p>\r\nΌμως τελικά θα πρέπει να\r\nαπαντηθεί το βασικό ερώτημα που δεν είναι άλλο για το τι θα (πρέπει να) γίνει\r\nμε το λατομείο, με τα οικολογικά και αισθητικά αποτελέσματα του επέφερε στο\r\nπεριβάλλον. Αν συνεχίσουν να λειτουργούν το τραύμα θα διευρύνεται. Γνώμη δική\r\nμου είναι ότι επιβάλλεται να σταματήσει δια παντός η λειτουργία τους . Για την\r\nαποκατάσταση των λατομείων πιστεύω ότι το ‘γεμισμά τους είναι μια ανέφικτη\r\nπροσέγγιση, γιατί πρώτον ο χώρος είναι τεράστιος και δεύτερο το υλικό που θα\r\nχρησιμοποιηθεί θα πρέπει να είναι ασφαλές και φιλικό για το περιβάλλον.\r\nΕπιπλέον μia\r\nτέτοια\r\nαπόφαση, όπως  και στην παρούσα\r\nπερίπτωση,  θα ανακινεί πάντοτε συζητήσεις\r\nκαι αντεγκλήσεις που σίγουρα δε θα προσθέσουν κάτι θετικό στο κοινό ζητούμενο\r\nπου είναι η προστασία του βουνού.  Ενδεχομένως πολλά θα μπορούσαν να γίνουν ΠΧ\r\nαναπλάση των χώρων και δημιουργία πάρκων –βοτανικών κήπων- με φυτά από τη\r\nφυσική χλωρίδα του Ολύμπου πολλά από τα οποία είναι μοναδικά. Μη μου πει\r\nκάποιος ότι αυτό είναι ανέφικτο γιατί δεν ενδείκνυνται τα εδάφη, γιατί θα του\r\nαντιτείνω ότι οι Ισραηλίτες καλλιεργούν καλαμπόκι και ντομάτες στην έρημο. Αυτό\r\nγια να γίνει όμως επιβάλλεται οι τοπικές αρχές να λειτουργήσουν με φαντασία,\r\nσχέδιο  και πρόγραμμα ‘εκμεταλλευόμενοι’\r\nέξυπνα και προς πάσα κατεύθυνση τη βαρύτητα του ονόματος του συγκεκριμένου\r\nβουνού.\r\n</p>\r\n<p>\r\nΈνας επαγγελματικός\r\nμετανάστης (αναγκαστικά),  αλλά άρρηκτα\r\nδεμένος με τον τόπο του\r\n</p>\r\n<p>\r\nΓιώργος Σ. Αμοιρίδης DVM, PhD, MRCVS, DipECAR, DipECBHM.<br />\r\nΑν.\r\nΚαθηγητής Μαιευτικής &amp; Αναπαραγωγής<br />\r\nΤμήμα\r\nΚτηνιατρικής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας<br />\r\nΤΘ\r\n199, 43100 Καρδίτσα<br />\r\nΤηλ.\r\n2441066073, 6977314520<br />\r\nΗλ.\r\nΤαχυδρ gsamir@vet.uth.gr\r\n</p>",
  "text": "Αγαπητοί συμπολίτες, φίλες και φίλοι της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Ν.Πιερίας Λάβαμε την παρακάτω επιστολή του Καθηγητή κ. Γ.Σ. Αμοιρίδη από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, με ενδιαφέρουσες απόψεις και προτάσεις, σχετικά με το θέμα της εναπόθεσης των βιομηχανικών υποπροϊόντων στα λατομεία του Λιτοχώρου και σας την προωθούμε. Μια ανεξέλεγκτη ‘πυρκαγιά’ στα πόδια του βουνού. Του Γιώργου Σ. Αμοιρίδη Αν. Καθηγητή, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας Αγαπητοί φίλοι Δε σας κρύβω ότι η αρχική δημοσίευση της είδησης στην ιστοσελίδα ‘ Ο τόπος μου’ και των συνεπακόλουθων σχολίων για το θέμα της εναπόθεσης των βιομηχανικών υποπροϊόντων στα λατομεία του Λιτοχώρου με προβλημάτισαν. Η εξαρχής άρνηση δεν μου αρέσει, η σε πολλές φορές υστερία γύρω από ζητήματα που αφορούν το περιβάλλον με εξοργίζει, και σκέφθηκα ότι οι λέξεις βιομηχανικό υποπροϊόν, κατάλοιπο, εν δυνάμει κίνδυνος κλπ κλπ τρομοκράτησαν τον κόσμο, αποστερώντας από κάποιους τη δυνατότητα να σκεφθούν νηφάλια και να αποφασίσουν ψύχραιμα αν η πρόταση είναι σε θετική ή αρνητική κατεύθυνση. Επικοινώνησα αμέσως με τον κο Τσολακίδη, και οφείλω να ομολογήσω ότι πάλι δεν πείσθηκα από την απάντησή του, όμως οι θέσεις του γύρω από τα διαδικαστικά της λήψης της απόφασης με προβλημάτισαν ως προς την ορθότητα και την διαύγειά τους. Να δηλώσω εξ αρχής ότι ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΕΜΙΟΣ Της ΙΔΕΑΣ Της ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ, αρκεί οι ενέργειες στην κατεύθυνση αυτή να σέβονται και να διαφυλάσσουν την ακεραιότητα του περιβάλλοντος. Λέω δηλαδή ότι ανάπτυξη και διατήρηση οικοσυστημάτων δεν είναι ασύμβατες έννοιες. Για μένα το έγκλημα συνετελέσθει προ δεκαετιών όταν επετράπη λειτουργία του λατομείου, στην περιοχή του Ολύμπου. Το λατομείο/α αυτά άφησαν και αφήνουν χαίνουσες πληγές στον κορμό του βουνού, η αποκατάσταση των οποίων πρέπει να αποτελέσει πρωταρχικό μέλημα. Τα υλικά εξόρυξης μεταλλείων - λατομείων θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια λύση στο πρόβλημα αυτό, υπό την προϋπόθεση ότι δεν έχουν εμπλουτισθεί με επικίνδυνες ουσίες- συνήθως οξείδια μετάλλων – για τη δέσμευση των προς απομόνωση μετάλλων. Ένα τέτοιο υλικό παρουσιάσθηκε αρχικά ότι είναι και το υποπροϊόν της TOSOH. Διάβασα προσεκτικά τα πορίσματα των δυο εργαστηρίων που εκδόθηκαν κατόπιν εντολής του δημάρχου Χαλκηδόνας. Συμφωνώ μαζί σας, ΜΠΡΑΒΟ του για την ενέργεια του, την οποία ασφαλώς θα έπρεπε να είχαν προλάβει και σε κάθε περίπτωση να είχαν λάβει υπόψιν τους, οι δικοί μας αιρετοί άρχοντες. Τα πορίσματα κατά τη δική μου ερμηνεία δεν είναι σε γενικές γραμμές απόλυτα κατατοπιστικά, και δεν με διαφώτισαν για το αν το υλικό είναι κατάλληλο και ΑΣΦΑΛΕΣ από άποψη χημικής σύστασης για τη χρήση που προορίζεται. Όμως μου έδωσαν μια πληροφορία που είναι συγκλονιστική. Το εργαστήριο των Αθηνών λέει ότι το υλικό είναι ιδιαίτερα λεπτόκοκκο (πρόκειται προφανώς για σκόνη) άρα εμπεριέχει δύο σοβαρότατους κινδύνους με δεδομένη την ασβεστολιθική σύσταση και επομένως με μεγάλη διαπερατότητα του υπεδάφους (κροκάλες χαλίκια και άμμος εξορύσσονται από τα υπάρχοντα λατομεία) πιθανότατα το υλικό θα περάσει στον υδροφόρο ορίζοντα και θα επιβαρύνει τα νερά- πόσιμα ή μη. Το κόστος κάλυψης του δαπέδου του λατομείου για την εν συνεχεία εναπόθεση υποθέτω ότι θα είναι τόσο υψηλό που καμιά εταιρεία δε θα αποδεχόταν να το επιβαρυνθεί για να ξεφορτωθεί απλώς τα σκουπίδια της. το υλικό σίγουρα θα παρασυρθεί από τον άνεμο και είναι πιθανό να δημιουργήσει κάποια μορφή νέφους (αερόλυμα) στην περιοχή ή και να συμπαρασυρθεί από τον άνεμο και να επικαθήσει σε καλλιέργειες (σενάριο πολύ πιθανό αν λάβουμε υπόψη ότι κάθε χρόνο μας επισκέπτεται σκόνη από τη Σαχάρα). Ποιος μπορεί να μας βεβαιώσει για το πόσο μπορεί να διαρκέσει ένα τέτοιο φαινόμενο, το ποσό διαφυγής στην ατμόσφαιρα, και τις επιπτώσεις θα μπορούσε να έχει στην υγεία των πολιτών, στην ποιότητα των παραγόμενων αγροτικών προϊόντων ή ακόμα ακόμα στην τουριστική βιομηχανία της περιοχής? Ο τρίτος κίνδυνος για μένα από την αποδοχή μιας τέτοιας απόφασης – ο οποίος προφανώς δεν προκύπτει από τις εκθέσεις των δυο πανεπιστημιακών εργαστηρίων- είναι το τετελεσμένο γεγονός και το ‘δεδικασμένο’. Αν εγκριθεί η απόφαση ο χώρος θα χαρακτηρισθεί ή ατύπως θα λάβει τον χαρακτηρισμό, ως χώρος απόθεσης βιομηχανικών υποπροϊόντων. Αυτό φοβάμαι ότι θα αποτελέσει την θρυαλλίδα για μια ανεξέλεγκτη ‘πυρκαγιά’ στα πόδια του βουνού. Ο κάθε βιομήχανος (βέβαια λίγοι έχουν μείνει και προσωπικά εύχομαι να πολλαπλασιασθούν πολύ σύντομα) θα έχει ένα νόμιμο πιθανά προηγούμενο για να επιλέξει τον συγκεκριμένο χώρο για ανάλογη χρήση. Ας μην ξεχνάμε ότι το σημείο είναι δίπλα στη εθνική οδό, και κοντά σχετικά σε δυο βιομηχανικές ζώνες (Θεσσαλονίκη – Λάρισα). Θα πρέπει δηλαδή εφεξής να καιροφυλακτούμε για το πότε θα γίνει η επόμενη κίνηση. Ίσως το σενάριο αυτό ακούγεται υπερβολικό αλλά δεν είναι πάντα κακό να είναι κάποιος καχύποπτος, ειδικά όταν τα γεγονότα το επιβεβαιώνουν Όμως τελικά θα πρέπει να απαντηθεί το βασικό ερώτημα που δεν είναι άλλο για το τι θα (πρέπει να) γίνει με το λατομείο, με τα οικολογικά και αισθητικά αποτελέσματα του επέφερε στο περιβάλλον. Αν συνεχίσουν να λειτουργούν το τραύμα θα διευρύνεται. Γνώμη δική μου είναι ότι επιβάλλεται να σταματήσει δια παντός η λειτουργία τους . Για την αποκατάσταση των λατομείων πιστεύω ότι το ‘γεμισμά τους είναι μια ανέφικτη προσέγγιση, γιατί πρώτον ο χώρος είναι τεράστιος και δεύτερο το υλικό που θα χρησιμοποιηθεί θα πρέπει να είναι ασφαλές και φιλικό για το περιβάλλον. Επιπλέον μia τέτοια απόφαση, όπως και στην παρούσα περίπτωση, θα ανακινεί πάντοτε συζητήσεις και αντεγκλήσεις που σίγουρα δε θα προσθέσουν κάτι θετικό στο κοινό ζητούμενο που είναι η προστασία του βουνού. Ενδεχομένως πολλά θα μπορούσαν να γίνουν ΠΧ αναπλάση των χώρων και δημιουργία πάρκων –βοτανικών κήπων- με φυτά από τη φυσική χλωρίδα του Ολύμπου πολλά από τα οποία είναι μοναδικά. Μη μου πει κάποιος ότι αυτό είναι ανέφικτο γιατί δεν ενδείκνυνται τα εδάφη, γιατί θα του αντιτείνω ότι οι Ισραηλίτες καλλιεργούν καλαμπόκι και ντομάτες στην έρημο. Αυτό για να γίνει όμως επιβάλλεται οι τοπικές αρχές να λειτουργήσουν με φαντασία, σχέδιο και πρόγραμμα ‘εκμεταλλευόμενοι’ έξυπνα και προς πάσα κατεύθυνση τη βαρύτητα του ονόματος του συγκεκριμένου βουνού. Ένας επαγγελματικός μετανάστης (αναγκαστικά), αλλά άρρηκτα δεμένος με τον τόπο του Γιώργος Σ. Αμοιρίδης DVM, PhD, MRCVS, DipECAR, DipECBHM. Αν. Καθηγητής Μαιευτικής & Αναπαραγωγής Τμήμα Κτηνιατρικής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας ΤΘ 199, 43100 Καρδίτσα Τηλ. 2441066073, 6977314520 Ηλ. Ταχυδρ gsamir@vet.uth.gr"
}