{
  "id": 1363,
  "title": "Λάμπρος Θέος,  \"Άντε πάλι τα ίδια. (Το καράβι του Νότου)\"",
  "slug": "lampros-theos-ante-pali-ta-idia-to-karavi-toy-notoy-1363",
  "sectionId": 38,
  "sectionTitle": "Διαγωνισμός Διηγήματος",
  "sectionSlug": "diagonismos-diigimatos-38",
  "categoryId": 102,
  "categoryTitle": "Ανακοινώσεις",
  "categorySlug": "anakoinoseis-102",
  "date": "2015-04-27T13:24:06",
  "created": "2015-04-27T13:25:36",
  "published": true,
  "state": 1,
  "frontpage": false,
  "hits": 860,
  "excerpt": "Αλήθεια, είναι από τις φορές που, όσο κι αν πασχίσεις, δε θα βρεις πραγματικά τα λόγια να εκφραστείς. Όσα κι αν γράψεις, ό,τι κι αν γράψεις, δε θα ’ναι αρκετό για να αποδώσεις το συναίσθημα. Πρωτίστως ο νους στριφογυρίζε",
  "html": "<p>\r\n<figure class=\"missing-image\" data-missing-image=\"true\" data-pagefind-ignore=\"true\">🖼 εικόνα μη διαθέσιμη</figure>\r\n</p>\r\n<p>\r\nΑλήθεια, είναι από τις φορές που, όσο κι αν πασχίσεις, δε θα βρεις πραγματικά τα λόγια να εκφραστείς. Όσα κι αν γράψεις, ό,τι κι αν γράψεις, δε θα ’ναι αρκετό για να αποδώσεις το συναίσθημα. Πρωτίστως ο νους στριφογυρίζει σε όλους εκείνους που τραβάνε μπροστά, για να ανασύρουν από τον βυθό τα αποκυήματα των ανθρώπων που ζουν και αναπνέουν δίπλα μας, των ανθρώπων της διπλανής πόρτας. \r\n</p>\r\n<p>\r\nΆνθρωποι κι εκείνοι, μα με μια δόση παραπάνω ανησυχίας.  Εθελοντικής, αλλά τόσο ουσιαστικής.  Ίσως να πρόκειται και για ονειροπόλους που ξοδεύουν τις ζωές τους κάπου εκεί, στην Κατερίνη. Ομάδα που δρα. Και μοιράζει το όνειρο αδρά. Σε τύπους που ανασαίνουν ανησυχία. Πώς να τους πεις μονάχα ένα ευχαριστώ; Οι λέξεις κάποιες στιγμές χάνουν το χρώμα τους. Αναρωτιέμαι: θα τους ζεστάνει την ψυχή μονάχα ένα «ευχαριστώ».\r\n</p>\r\n<p>\r\nΚι αναρωτιέμαι μήπως θα έπρεπε να κάνουμε και οι ίδιοι κάτι παραπάνω.\r\nΜήπως να συνταχτούμε δίπλα τους και η ομάδα δράσης να μεγαλώσει; Ως \r\nπότε θα κοιτάμε και θα χειροκροτούμε εκείνους που ξοδεύουν από το \r\nχρονικό τους υστέρημα; Μήπως είναι η ώρα να αναλάβουμε όλοι δράση;\r\n</p>\r\n<p>\r\nΑς\r\nαποχωριστούμε για μια στιγμή τη θαλπωρή του φιλόξενου καναπέ κι ας \r\nδώσουμε  μια χείρα βοηθείας στον συνάνθρωπό. Τη χρειάζεται όσο τίποτε \r\nάλλο. Ειδικά στις δύσκολες στιγμές που όλοι μας περνάμε. Όλοι για όλους.\r\nΓια τον συνάνθρωπο, για την ελπίδα, για το αύριο που περιμένει στη \r\nγωνία να φωτιστεί από αγάπη. Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο. Μια προσφορά\r\nστο Κοινωνικό Φαρμακείο θα ανακουφίσει δεκάδες ψυχές. Μια ελάχιστη \r\nπροσφορά, μια τεράστια αγκαλιά. \r\n</p>\r\n<p>\r\nΚι αν τόσο με προβλημάτισε το \r\nνόημα της λέξης «ευχαριστώ» , όσο κι αν την απέφυγα μέχρι τώρα, νομίζω \r\nπως αξίζει να λεχθεί σε εκείνους που πήραν τις σκέψεις από το σκοτεινό \r\nδωμάτιο του μυαλού μας και τις περπάτησαν έξω, στον ήλιο, στους \r\nανθρώπους. \r\n</p>\r\n<p>\r\nΈνα τεράστιο «ευχαριστώ», λοιπόν, από τα βάθη της \r\nκαρδιάς μου, στην Εθελοντική Ομάδα Δράσης Ν. Πιερίας, με την ελπίδα ότι \r\nστο μέλλον θα βρίσκει πάντα τη δύναμη να τραβάει μπροστά σε ό,τι κι αν \r\nκάνει.\r\n</p>\r\n<p>\r\nΜε απεριόριστη τιμή \r\n</p>\r\n<p>\r\nΘέος Λάμπρος, εκπαιδευτικός.\r\n</p>\r\n<p>\r\nΧανιά\r\n</p>",
  "text": "Αλήθεια, είναι από τις φορές που, όσο κι αν πασχίσεις, δε θα βρεις πραγματικά τα λόγια να εκφραστείς. Όσα κι αν γράψεις, ό,τι κι αν γράψεις, δε θα ’ναι αρκετό για να αποδώσεις το συναίσθημα. Πρωτίστως ο νους στριφογυρίζει σε όλους εκείνους που τραβάνε μπροστά, για να ανασύρουν από τον βυθό τα αποκυήματα των ανθρώπων που ζουν και αναπνέουν δίπλα μας, των ανθρώπων της διπλανής πόρτας. Άνθρωποι κι εκείνοι, μα με μια δόση παραπάνω ανησυχίας. Εθελοντικής, αλλά τόσο ουσιαστικής. Ίσως να πρόκειται και για ονειροπόλους που ξοδεύουν τις ζωές τους κάπου εκεί, στην Κατερίνη. Ομάδα που δρα. Και μοιράζει το όνειρο αδρά. Σε τύπους που ανασαίνουν ανησυχία. Πώς να τους πεις μονάχα ένα ευχαριστώ; Οι λέξεις κάποιες στιγμές χάνουν το χρώμα τους. Αναρωτιέμαι: θα τους ζεστάνει την ψυχή μονάχα ένα «ευχαριστώ». Κι αναρωτιέμαι μήπως θα έπρεπε να κάνουμε και οι ίδιοι κάτι παραπάνω. Μήπως να συνταχτούμε δίπλα τους και η ομάδα δράσης να μεγαλώσει; Ως πότε θα κοιτάμε και θα χειροκροτούμε εκείνους που ξοδεύουν από το χρονικό τους υστέρημα; Μήπως είναι η ώρα να αναλάβουμε όλοι δράση; Ας αποχωριστούμε για μια στιγμή τη θαλπωρή του φιλόξενου καναπέ κι ας δώσουμε μια χείρα βοηθείας στον συνάνθρωπό. Τη χρειάζεται όσο τίποτε άλλο. Ειδικά στις δύσκολες στιγμές που όλοι μας περνάμε. Όλοι για όλους. Για τον συνάνθρωπο, για την ελπίδα, για το αύριο που περιμένει στη γωνία να φωτιστεί από αγάπη. Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο. Μια προσφορά στο Κοινωνικό Φαρμακείο θα ανακουφίσει δεκάδες ψυχές. Μια ελάχιστη προσφορά, μια τεράστια αγκαλιά. Κι αν τόσο με προβλημάτισε το νόημα της λέξης «ευχαριστώ» , όσο κι αν την απέφυγα μέχρι τώρα, νομίζω πως αξίζει να λεχθεί σε εκείνους που πήραν τις σκέψεις από το σκοτεινό δωμάτιο του μυαλού μας και τις περπάτησαν έξω, στον ήλιο, στους ανθρώπους. Ένα τεράστιο «ευχαριστώ», λοιπόν, από τα βάθη της καρδιάς μου, στην Εθελοντική Ομάδα Δράσης Ν. Πιερίας, με την ελπίδα ότι στο μέλλον θα βρίσκει πάντα τη δύναμη να τραβάει μπροστά σε ό,τι κι αν κάνει. Με απεριόριστη τιμή Θέος Λάμπρος, εκπαιδευτικός. Χανιά"
}