\r\n
\r\nΤης Νίκης Σιάκα \r\n
\r\n\r\nΚαι μετά την αγανάκτηση τι; Ψάχνω να βρω το πιο θετικό συναίσθημα ή έστω ψήγμα μιας αίσθησης αισιοδοξίας αλλά μάταια. Δυστυχώς αυτό που κυριαρχεί και πολεμώ να απομονώσω να «θάψω» στο βάθος της ψυχής και της συνείδησής μου είναι το αίσθημα απελπισίας. Τα τείχη που λέει και ο ποιητής που χτίστηκαν γύρω μου χωρίς να καταλάβω, μ'έχουν εγκλωβίσει και δεν γκρεμίζονται. Έχουν γερά θεμέλια και χτίστηκαν τόσα χρόνια με μαεστρία από ικανότατους μάστορες. Αυτό όμως που τρώει τα σωθικά μου είναι ο φόβος να παραδοθώ και να παραμείνω για πάντα παγιδευμένη μέσα στα τείχη αυτά. \r\n
\r\n\r\nΣφίγγω με πείσμα τα δόντια για να συνεχίζω να παίρνω δύναμη από τους\r\nανθρώπους που αγαπώ και με αγαπάνε, από ένα φρέσκο λουλούδι που θα \r\nμυρίσω ένα δροσερό πρωινό, από το χαμόγελο ενός παιδιού που είναι το \r\nκαλύτερο γιατρικό, από ένα ωραίο τραγούδι, από τις ζωγραφιές που κάνει\r\nστον ουρανό ένα καλοκαιρινό ηλιοβασίλεμα και από άλλα τόσα μικρά \r\nκαθημερινά αλλά ταυτόχρονα σπουδαία πράγματα που σχεδόν τα φωνάζω να με \r\nβοηθήσουν. Μέχρι τώρα πάντως καλά τα κατάφεραν. Αρχίζω όμως εγώ να τα \r\nθαλασσώνω, γιατί απλά κουράστηκα. Δεν είμαι η μόνη θα μου πείτε. \r\n
\r\n\r\nΟι καθημερινές μάχες όλων μας πια έχουν γίνει ρουτίνα, τρόπος ζωής. \r\nΞυπνάμε το πρωί και αντί να ξεκινήσουμε τη μέρα μας με χαμόγελο \r\nσηκώνουμε τα μανίκια γιατί δεν ξέρουμε τι μας περιμένει.. και αυτή η \r\nάγνοια την εποχή των μνημονίων είναι που μας τσακίζει. Τα τείχη \r\nσυνεχίζουν να υψώνονται από τους αρχιμάστορες. Που θα πάει όμως δεν θα \r\nτη βρούμε την άκρη; αρκεί να παίρνουμε δύναμη από εκεί που ο καθένας \r\nβρίσκει αυτό το κάτι που του γεμίζει τις μπαταρίες του. Από τα απλά \r\nαλλά σπουδαία καθημερινά πράγματα .... \r\n
\r\n\r\nΕυχαριστώ που μοιράζομαι τις σκέψεις μου μαζί σας\r\n
\r\n\r\nΣιάκα Νίκη \r\n
", "text": "Της Νίκης Σιάκα Και μετά την αγανάκτηση τι; Ψάχνω να βρω το πιο θετικό συναίσθημα ή έστω ψήγμα μιας αίσθησης αισιοδοξίας αλλά μάταια. Δυστυχώς αυτό που κυριαρχεί και πολεμώ να απομονώσω να «θάψω» στο βάθος της ψυχής και της συνείδησής μου είναι το αίσθημα απελπισίας. Τα τείχη που λέει και ο ποιητής που χτίστηκαν γύρω μου χωρίς να καταλάβω, μ'έχουν εγκλωβίσει και δεν γκρεμίζονται. Έχουν γερά θεμέλια και χτίστηκαν τόσα χρόνια με μαεστρία από ικανότατους μάστορες. Αυτό όμως που τρώει τα σωθικά μου είναι ο φόβος να παραδοθώ και να παραμείνω για πάντα παγιδευμένη μέσα στα τείχη αυτά. Σφίγγω με πείσμα τα δόντια για να συνεχίζω να παίρνω δύναμη από τους ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπάνε, από ένα φρέσκο λουλούδι που θα μυρίσω ένα δροσερό πρωινό, από το χαμόγελο ενός παιδιού που είναι το καλύτερο γιατρικό, από ένα ωραίο τραγούδι, από τις ζωγραφιές που κάνει στον ουρανό ένα καλοκαιρινό ηλιοβασίλεμα και από άλλα τόσα μικρά καθημερινά αλλά ταυτόχρονα σπουδαία πράγματα που σχεδόν τα φωνάζω να με βοηθήσουν. Μέχρι τώρα πάντως καλά τα κατάφεραν. Αρχίζω όμως εγώ να τα θαλασσώνω, γιατί απλά κουράστηκα. Δεν είμαι η μόνη θα μου πείτε. Οι καθημερινές μάχες όλων μας πια έχουν γίνει ρουτίνα, τρόπος ζωής. Ξυπνάμε το πρωί και αντί να ξεκινήσουμε τη μέρα μας με χαμόγελο σηκώνουμε τα μανίκια γιατί δεν ξέρουμε τι μας περιμένει.. και αυτή η άγνοια την εποχή των μνημονίων είναι που μας τσακίζει. Τα τείχη συνεχίζουν να υψώνονται από τους αρχιμάστορες. Που θα πάει όμως δεν θα τη βρούμε την άκρη; αρκεί να παίρνουμε δύναμη από εκεί που ο καθένας βρίσκει αυτό το κάτι που του γεμίζει τις μπαταρίες του. Από τα απλά αλλά σπουδαία καθημερινά πράγματα .... Ευχαριστώ που μοιράζομαι τις σκέψεις μου μαζί σας Σιάκα Νίκη" }