\r\nΔΙΩΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΖΟΥΣ - ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥΣ ΟΔΗΓΟΥΣ
\r\nΠηγή: Ευώνυμος Οικολογική Βιβλιοθήκη/Αθήνα Ιανουάριος 2009 \r\n
\r\nΓια μια ακόμα φορά η υπόθεση του πεζού που “κατα-πάτησε” ένα αυτοκίνητο (τζιπ) απασχολεί τη δημοσιότητα. Ο ιδιοκτήτης του τζιπ κατέφυγε στα δικαστήρια γιατί ο πεζός τόλμησε και πάτησε πάνω στο καπό του παράνομα παρκαρισμένου σε πεζοδρόμιο της οδού Αραχόβης. Απελπισμένος ο πεζός θεώρησε ως το μόνο τρόπο αντίδρασής του το να ανέβει στο καπό του αυτοκινήτου που τον εμπόδιζε. Το αποτέλεσμα ήταν δίωξη για τον πεζό, ενώ για το παράνομα παρκαρισμένο όχημα ούτε καν κλήση. Ο πεζός τώρα κάνει αγωγή για προσβολή της προσωπικότητάς του.\r\n
\r\n\r\nΦανταστείτε ένα τζιπ να σας κλείνει τον δρόμο παράνομα και εσείς να\r\nπροσπαθήσετε να περάσετε. Δεν θέλει και πολύ φαντασία, το ζούμε σχεδόν\r\nκαθημερινά. Να κάνετε τι; Να καλέσετε την αστυνομία; Όπως μας\r\nπληροφορούν μέλη και φίλοι του συλλόγου μας που το έχουν επιχειρήσει,\r\nαλλά όπως και οποιοσδήποτε απλός πολίτης μπορεί να το διαπιστώσει, ποτέ\r\nδεν έρχεται. Ακόμα και όταν είναι παρούσα και ζητηθεί η βοήθειά της,\r\nσυνήθως αποφεύγει να την παράσχει στους πεζούς. Οι εικόνες των\r\nπεζοδρομίων μπροστά από αστυνομικά τμήματα που έχουν μετατραπεί σε\r\nπαράνομους χώρους στάθμευσης είναι αποκαλυπτικές. Ο πεζός αναγκάστηκε\r\nνα κάνει μια πράξη, στην οποία πολλοί είδαν μια συμβολική σημασία και\r\nτελικά έτσι πέρασε στην ιστορία του κινήματος των πεζών στη χώρα μας:\r\nοι πεζοί σε απελπισία προσπαθούν να αντιδράσουν διεκδικώντας τον\r\nαπαραίτητο χώρο που χρειάζονται για να μετακινούνται σε αυτήν την πόλη,\r\nπου θα έπρεπε να ανήκει κυρίως σ’ αυτούς.\r\n
\r\n\r\nΚάποιοι αποκάλεσαν την πράξη “χρήση βίας”. Το να προσπαθήσει όμως να\r\nπεράσει κάποιος από το χώρο που νόμιμα του έχει απομείνει για να\r\nκινηθεί δεν αποτελεί πράξη βίας, ιδίως μάλιστα όταν δεν υπάρχει η\r\nπρόθεση πρόκλησης ζημιών. Αντίθετα, πράξη βίας είναι το να καταλαμβάνει\r\nκάποιος οδηγός αυθαίρετα και παράνομα κάποιον από τους λίγους χώρους\r\nπου έχουν απομείνει να περπατούν οι πεζοί, και να τους εξαναγκάζει να\r\nθέτουν σε κίνδυνο τη σωματική τους ακεραιότητα και της ζωή τους,\r\nιδιαιτέρως μάλιστα τις πιο ευάλωτες κατηγορίες πολιτών (άτομα με\r\nαναπηρία, ηλικιωμένοι, μικρά παιδιά, γονείς με καροτσάκια κλπ) που\r\nσυχνά στερούνται στην πράξη ακόμα και το στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα\r\nτης πεζή μετακίνησής τους. Όπως πράξη βίας κατά των πεζών είναι και η\r\nστέρησή τους από πεζοδρόμια επαρκούς πλάτους, απαραίτητους ελεύθερους\r\nχώρους και επαρκείς διαβάσεις ώστε να κινηθούν με ασφάλεια και\r\nαξιοπρέπεια στην πόλη. Η βία αυτή μπορεί να φαίνεται, αν εξεταστεί\r\nμεμονωμένα, χαμηλής εντάσεως, είναι όμως τελικά πολύ σημαντική και με\r\nσοβαρές επιπτώσεις στη ζωή των πολιτών, ενώ παρατηρείται σε όλες τις\r\nπόλεις.\r\n
\r\n\r\nΚαλούμε όλους τους πολίτες και ιδιαίτερα όσους έχουν τη δικαιοδοσία\r\nκαι το σχετικό καθήκον (δικαστικές αρχές, αστυνομία και, γενικότερα,\r\nδιοίκηση) να σκεφτούν τις συνέπειες των αποφάσεών τους και την ευθύνη\r\nτους στην αξιοπιστία των θεσμών και στη δημιουργία μιας δίκαιης\r\nκοινωνίας βασισμένης στις αρχές του ανθρωπισμού.\r\n
", "text": "ΔΙΩΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΖΟΥΣ - ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥΣ ΟΔΗΓΟΥΣ Πηγή: Ευώνυμος Οικολογική Βιβλιοθήκη/Αθήνα Ιανουάριος 2009 Για μια ακόμα φορά η υπόθεση του πεζού που “κατα-πάτησε” ένα αυτοκίνητο (τζιπ) απασχολεί τη δημοσιότητα. Ο ιδιοκτήτης του τζιπ κατέφυγε στα δικαστήρια γιατί ο πεζός τόλμησε και πάτησε πάνω στο καπό του παράνομα παρκαρισμένου σε πεζοδρόμιο της οδού Αραχόβης. Απελπισμένος ο πεζός θεώρησε ως το μόνο τρόπο αντίδρασής του το να ανέβει στο καπό του αυτοκινήτου που τον εμπόδιζε. Το αποτέλεσμα ήταν δίωξη για τον πεζό, ενώ για το παράνομα παρκαρισμένο όχημα ούτε καν κλήση. Ο πεζός τώρα κάνει αγωγή για προσβολή της προσωπικότητάς του. Φανταστείτε ένα τζιπ να σας κλείνει τον δρόμο παράνομα και εσείς να προσπαθήσετε να περάσετε. Δεν θέλει και πολύ φαντασία, το ζούμε σχεδόν καθημερινά. Να κάνετε τι; Να καλέσετε την αστυνομία; Όπως μας πληροφορούν μέλη και φίλοι του συλλόγου μας που το έχουν επιχειρήσει, αλλά όπως και οποιοσδήποτε απλός πολίτης μπορεί να το διαπιστώσει, ποτέ δεν έρχεται. Ακόμα και όταν είναι παρούσα και ζητηθεί η βοήθειά της, συνήθως αποφεύγει να την παράσχει στους πεζούς. Οι εικόνες των πεζοδρομίων μπροστά από αστυνομικά τμήματα που έχουν μετατραπεί σε παράνομους χώρους στάθμευσης είναι αποκαλυπτικές. Ο πεζός αναγκάστηκε να κάνει μια πράξη, στην οποία πολλοί είδαν μια συμβολική σημασία και τελικά έτσι πέρασε στην ιστορία του κινήματος των πεζών στη χώρα μας: οι πεζοί σε απελπισία προσπαθούν να αντιδράσουν διεκδικώντας τον απαραίτητο χώρο που χρειάζονται για να μετακινούνται σε αυτήν την πόλη, που θα έπρεπε να ανήκει κυρίως σ’ αυτούς. Κάποιοι αποκάλεσαν την πράξη “χρήση βίας”. Το να προσπαθήσει όμως να περάσει κάποιος από το χώρο που νόμιμα του έχει απομείνει για να κινηθεί δεν αποτελεί πράξη βίας, ιδίως μάλιστα όταν δεν υπάρχει η πρόθεση πρόκλησης ζημιών. Αντίθετα, πράξη βίας είναι το να καταλαμβάνει κάποιος οδηγός αυθαίρετα και παράνομα κάποιον από τους λίγους χώρους που έχουν απομείνει να περπατούν οι πεζοί, και να τους εξαναγκάζει να θέτουν σε κίνδυνο τη σωματική τους ακεραιότητα και της ζωή τους, ιδιαιτέρως μάλιστα τις πιο ευάλωτες κατηγορίες πολιτών (άτομα με αναπηρία, ηλικιωμένοι, μικρά παιδιά, γονείς με καροτσάκια κλπ) που συχνά στερούνται στην πράξη ακόμα και το στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα της πεζή μετακίνησής τους. Όπως πράξη βίας κατά των πεζών είναι και η στέρησή τους από πεζοδρόμια επαρκούς πλάτους, απαραίτητους ελεύθερους χώρους και επαρκείς διαβάσεις ώστε να κινηθούν με ασφάλεια και αξιοπρέπεια στην πόλη. Η βία αυτή μπορεί να φαίνεται, αν εξεταστεί μεμονωμένα, χαμηλής εντάσεως, είναι όμως τελικά πολύ σημαντική και με σοβαρές επιπτώσεις στη ζωή των πολιτών, ενώ παρατηρείται σε όλες τις πόλεις. Καλούμε όλους τους πολίτες και ιδιαίτερα όσους έχουν τη δικαιοδοσία και το σχετικό καθήκον (δικαστικές αρχές, αστυνομία και, γενικότερα, διοίκηση) να σκεφτούν τις συνέπειες των αποφάσεών τους και την ευθύνη τους στην αξιοπιστία των θεσμών και στη δημιουργία μιας δίκαιης κοινωνίας βασισμένης στις αρχές του ανθρωπισμού." }