\r\nΔιαρκές έγκλημα, για το οποίο προβλέπεται η σύλληψη του δράστη οποιαδήποτε στιγμή διαπιστωθεί, αποτελεί η παράνομη τοποθέτηση διαφημιστικών πινακίδων κατά μήκος του οδικού δικτύου, σύμφωνα με εγκύκλιο του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικ. Μαύρου. \r\n
\r\n\r\nΗ εγκύκλιος απευθύνεται προς το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και το αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας, προκειμένου να διευκρινιστεί το ισχύον καθεστώς ως προς την τοποθέτηση διαφημιστικών πινακίδων χωρίς την προβλεπόμενη άδεια και κατά παράβαση των σχετικών διατάξεων. Υπογραμμίζει λοιπόν ο κ. Μαύρος ότι η σύλληψη και η παραπομπή του δράστη στο Αυτόφωρο είναι δυνατή όχι μόνο τη στιγμή της τοποθέτησης των πινακίδων, αλλά και οποτεδήποτε διαπιστωθεί. \r\n
\r\n\r\nΕιδικότερα, ο εισαγγελικός λειτουργός αναφέρει ότι η τοποθέτηση\r\nπινακίδων επιγραφών στο οδικό δίκτυο της χώρας αποτελεί διαρκές\r\nέγκλημα, καθώς τελείται όχι μόνο τη στιγμή της τοποθέτησης, αλλά όσο\r\nδιατηρείται η παράνομη κατάσταση η οποία προσβάλλει το έννομο αγαθό της\r\nασφάλειας οδηγών και πεζών. \r\n
\r\n\r\nΥπέρ της αφαίρεσης των υπαίθριων διαφημιστικών πινακίδων από δρόμους\r\nκαι λεωφόρους έχει ταχθεί άλλωστε και το Συμβούλιο της Επικρατείας με\r\nτις αποφάσεις 909/2007 και 910/2007 του Α΄ Τμήματος, που στηρίχθηκαν\r\nστις διεθνείς συμβάσεις της Βιέννης για την οδική κυκλοφορία και την\r\nοδική σήμανση. Μάλιστα το ΣτΕ είχε επισημάνει τις αντιφάσεις μεταξύ του\r\nΚΟΚ/1999 και τών διεθνών συμβάσεων, οι οποίες ωστόσο υπερίσχυσαν στην\r\nκρίση του. \r\n
\r\n\r\nΣύμφωνα με τις αποφάσεις του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, οι\r\nδιεθνείς συμβάσεις που έχουν επικυρωθεί από τη χώρα μας υποχρεώνουν τα\r\nκράτη «να απαγορεύουν την τοποθέτηση στον ευρύτερο χώρο των οδών πάσης\r\nεπιγραφής ή εγκαταστάσεως που θα ηδύνατο να προκαλέσει σύγχυση με τις\r\n(δημόσιες) πινακίδες κυκλοφορίας και να προκαλεί θάμβωση στους χρήστες\r\nτων οδών ή να τους αποσπά την προσοχή». \r\n
\r\n\r\nΈτσι το ΣτΕ χαρακτήρισε ανίσχυρες τις διατάξεις του ΚΟΚ/1999 που\r\nαναγνωρίζουν στη διοίκηση τη δυνατότητα χορήγησης αδειών για την\r\nεγκατάσταση διαφημίσεων στους δρόμους, διατάσσοντας παράλληλα την\r\nαφαίρεση των διαφημιστικών πινακίδων που βρίσκονται σε πεζοδρόμια κατά\r\nπαράβαση των ορισμών των Διεθνών Συμβάσεων. Σημείωνε μάλιστα στις\r\nαποφάσεις πως την υποχρέωση αυτή έχουν πρωτίστως οι δήμαρχοι ή οι\r\nπρόεδροι της κοινότητας και εφόσον δεν συμμορφωθούν, οφείλει να το\r\nκάνει το ΥΠΕΧΩΔΕ. \r\n
\r\n\r\nΔικαίωση \r\n
\r\n\r\nΜε τις εν λόγω αποφάσεις είχε αίσια έκβαση ο δικαστικός αγώνας κατά\r\nτης τοποθέτησης πινακίδων κατά μήκος των δρόμων, που άρχισε το 2000 ο\r\nδικηγόρος κ. Αθ. Τσιώκος- Πλαπούτας, με αφορμή τον τραγικό θάνατο του\r\nγιου του από πρόσκρουση του αυτοκινήτου το οποίο οδηγούσε, σε\r\nδιαφημιστική πινακίδα επί της Λεωφόρου Κατεχάκη.\r\n
", "text": "Διαρκές έγκλημα, για το οποίο προβλέπεται η σύλληψη του δράστη οποιαδήποτε στιγμή διαπιστωθεί, αποτελεί η παράνομη τοποθέτηση διαφημιστικών πινακίδων κατά μήκος του οδικού δικτύου, σύμφωνα με εγκύκλιο του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικ. Μαύρου. Η εγκύκλιος απευθύνεται προς το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και το αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας, προκειμένου να διευκρινιστεί το ισχύον καθεστώς ως προς την τοποθέτηση διαφημιστικών πινακίδων χωρίς την προβλεπόμενη άδεια και κατά παράβαση των σχετικών διατάξεων. Υπογραμμίζει λοιπόν ο κ. Μαύρος ότι η σύλληψη και η παραπομπή του δράστη στο Αυτόφωρο είναι δυνατή όχι μόνο τη στιγμή της τοποθέτησης των πινακίδων, αλλά και οποτεδήποτε διαπιστωθεί. Ειδικότερα, ο εισαγγελικός λειτουργός αναφέρει ότι η τοποθέτηση πινακίδων επιγραφών στο οδικό δίκτυο της χώρας αποτελεί διαρκές έγκλημα, καθώς τελείται όχι μόνο τη στιγμή της τοποθέτησης, αλλά όσο διατηρείται η παράνομη κατάσταση η οποία προσβάλλει το έννομο αγαθό της ασφάλειας οδηγών και πεζών. Υπέρ της αφαίρεσης των υπαίθριων διαφημιστικών πινακίδων από δρόμους και λεωφόρους έχει ταχθεί άλλωστε και το Συμβούλιο της Επικρατείας με τις αποφάσεις 909/2007 και 910/2007 του Α΄ Τμήματος, που στηρίχθηκαν στις διεθνείς συμβάσεις της Βιέννης για την οδική κυκλοφορία και την οδική σήμανση. Μάλιστα το ΣτΕ είχε επισημάνει τις αντιφάσεις μεταξύ του ΚΟΚ/1999 και τών διεθνών συμβάσεων, οι οποίες ωστόσο υπερίσχυσαν στην κρίση του. Σύμφωνα με τις αποφάσεις του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, οι διεθνείς συμβάσεις που έχουν επικυρωθεί από τη χώρα μας υποχρεώνουν τα κράτη «να απαγορεύουν την τοποθέτηση στον ευρύτερο χώρο των οδών πάσης επιγραφής ή εγκαταστάσεως που θα ηδύνατο να προκαλέσει σύγχυση με τις (δημόσιες) πινακίδες κυκλοφορίας και να προκαλεί θάμβωση στους χρήστες των οδών ή να τους αποσπά την προσοχή». Έτσι το ΣτΕ χαρακτήρισε ανίσχυρες τις διατάξεις του ΚΟΚ/1999 που αναγνωρίζουν στη διοίκηση τη δυνατότητα χορήγησης αδειών για την εγκατάσταση διαφημίσεων στους δρόμους, διατάσσοντας παράλληλα την αφαίρεση των διαφημιστικών πινακίδων που βρίσκονται σε πεζοδρόμια κατά παράβαση των ορισμών των Διεθνών Συμβάσεων. Σημείωνε μάλιστα στις αποφάσεις πως την υποχρέωση αυτή έχουν πρωτίστως οι δήμαρχοι ή οι πρόεδροι της κοινότητας και εφόσον δεν συμμορφωθούν, οφείλει να το κάνει το ΥΠΕΧΩΔΕ. Δικαίωση Με τις εν λόγω αποφάσεις είχε αίσια έκβαση ο δικαστικός αγώνας κατά της τοποθέτησης πινακίδων κατά μήκος των δρόμων, που άρχισε το 2000 ο δικηγόρος κ. Αθ. Τσιώκος- Πλαπούτας, με αφορμή τον τραγικό θάνατο του γιου του από πρόσκρουση του αυτοκινήτου το οποίο οδηγούσε, σε διαφημιστική πινακίδα επί της Λεωφόρου Κατεχάκη." }