---
title: "Εκστρατεία στη Λαϊκή Αγορά του Σαββάτου στην Κατερίνη"
id: 130
date: 2009-05-05T00:40:47
section: "Ανακύκλωση"
category: "Ανακύκλωση γενικά"
published: true
---

# Εκστρατεία στη Λαϊκή Αγορά του Σαββάτου στην Κατερίνη
Εκστρατεία ενημέρωσης για την χρήση της πλαστικής σακούλας στη Λαϊκή Αγορά Κατερίνης, το Σάββατο 9 Μαίου 2009 Η Ομάδα Εθελοντικής Δράσης Ν. Πιερίας καλεί τα μέλης της και όλους τους συμπολίτες μας να λάβουν μέρος στην εκστρατεία ενημέρωσης που θα πραγματοποιηθεί το επόμενο Σάββατο 9 Μαϊου στη Λαϊκή Αγορά της πόλης της Κατερίνης. Η συνάντηση των εθελοντριών και των εθελοντών για την πρώτη δράση των μελών του προγράμματος ΔΙΝΩ ΖΩΗ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΜΟΥ, θα γίνει στις 9:30 π.μ. μπροστά στα γραφεία της Δημοτικής Αστυνομίας. Η εκστρατεία θα λάβει μέρος στην Λαϊκή Αγορά (οδός 19ης Μαΐου) και στόχος της θα είναι η ενημέρωση εμπόρων και επισκεπτών. Τα μέλη της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης θα διαθέσουν στους επισκέπτες της Λαϊκής Αγοράς 6.000 Φώτο-Βιοαποικοδομήσιμες σακούλες και θα ενημερώσουν το κοινό για την χρησιμότητά της. Οι σακούλες αυτές, ανακυκλώσιμες και φιλικές προς το περιβάλλον, είναι δωρεά της εταιρείας ΠΑΧΑΡΤ. Το πλαστικό πνίγει την Ελλάδα Στα σκουπίδια πετάμε 300 εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο Εχετε αναρωτηθεί πόσα πληρώνουμε για τις... δωρεάν σακούλες όπου βάζουμε τα ψώνια μας; Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο στην Ελλάδα καταναλώνουμε 60.000 τόνους πλαστικό μιας χρήσης, το κόστος του οποίου ανέρχεται σε 300 εκατ. ευρώ. Αυτό είναι το κόστος για τις πλαστικές σακούλες, που αφού χρησιμοποιηθούν για δεκαπέντε λεπτά - κατά μέσο όρο- πετιούνται. Το συνολικό βάρος που έχει το πλαστικό μίας χρήσης, το οποίο καταλήγει σε χωματερές, ανεξέλεγκτα στο περιβάλλον, ακόμη και στη… θάλασσα, υπολογίζεται ότι ξεπερνά τους 60.000 τόνους ετησίως. Παράλληλα, όπως επισημαίνει ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων Σούπερ Μάρκετ Ελλάδας, αν σταματούσε η διάθεση της πλαστικής σακούλας, η τιμή της οποίας είναι ενσωματωμένη στα προϊόντα, ο λογαριασμός στο ταμείο θα μειωνόταν κατά 0,3%. Ειδικοί υποστηρίζουν ότι το σημαντικότερο πρόβλημα που δημιουργούν οι πλαστικές σακούλες είναι η αύξηση της ποσότητας των σκουπιδιών που δεν αποδομούνται γρήγορα. Από την καύση τους απελευθερώνονται στο περιβάλλον τοξικές ουσίες που εισέρχονται στην τροφική αλυσίδα και βλάπτουν την ανθρώπινη υγεία, ενώ η ανάμειξή τους με άλλα σκουπίδια προκαλεί την επιβράδυνση της αποσύνθεσης. Για παράδειγμα, ένα μαρούλι ή ένα μπιφτέκι που έχει ταφεί μέσα σε πλαστική σακούλα για να διαλυθεί χρειάζεται 30 έως 70 χρόνια, ενώ αν ήταν μαζί με άλλα οργανικά στοιχεία δεν θα έπαιρνε περισσότερο από μερικές εβδομάδες. Στη θάλασσα, η διάσπαση μιας πλαστικής σακούλας διαρκεί περισσότερο από ό, τι σε μία χωματερή και όταν οι πλαστικές σακούλες επικάθονται στον πυθμένα και καλύπτουν τη βλάστηση, νεκρώνουν ολόκληρες περιοχές. Επιπλέον για την κατασκευή τους απαιτούνται σημαντικές ποσότητες ενέργειας και νερού, ενώ μεγάλη είναι και η συμμετοχή τους στο φαινόμενο του θερμοκηπίου καθώς κατά τη δημιουργία τους απελευθερώνονται ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Επανέρχονται το διχτάκι και η υφασμάτινη σακούλα Σε πολλές χώρες έχει από χρόνια καθιερωθεί η χρέωση του πελάτη για τις πλαστικές σακούλες, με αξιοσημείωτα αποτελέσματα. Αναφέρεται ενδεικτικά η Ιρλανδία, η οποία από τον Μάρτιο του 2002 εφαρμόζει φορολογία, με την ονομασία Plas Tax, που προβλέπει την καταβολή 0,15 ευρώ ανά σακούλα. Ετσι η ετήσια χρήση πλαστικής σακούλας -η συνολική αξία της οποία υπολογίστηκε σε 1,2 δισ. ευρώ το χρόνο, πριν από τα μέτρα- μειώθηκε κατά 90%! Λόγω της λήψης ανάλογων μέτρων, σε πολλές χώρες (Γερμανία, Δανία, Ελβετία κ.λπ.) έχει επανέλθει το διχτάκι και η υφασμάτινη σακούλα για ψώνια. Στην Ελλάδα επιμένουμε στη χρήση της πλαστικής σακούλα μιας χρήσης, πιστεύοντας ίσως ότι μας παρέχεται δωρεάν. Ισως γι' αυτό τα συναρμόδια υπουργεία ΠΕΧΩΔΕ και Ανάπτυξης δεν έχουν υλοποιήσει τις προτάσεις οικολογικών φορέων που προβλέπουν κοστολόγηση της σακούλας με 0,20 ευρώ, ώστε να περιοριστεί η χρήση της ή να ενισχυθεί η επανάχρησή της, σε όφελος του περιβάλλοντος. Και δεν είναι μόνον οι σακούλες στις οποίες οι Ελληνες καταναλωτές πετάνε, κυριολεκτικά, τα λεφτά τους. Η χώρα μας διεκδικεί την πρωτιά στον τομέα «παραγωγής» σκουπιδιών Σε λίγα χρόνια, αν συνεχίσουμε με τους σημερινούς ρυθμούς, δεν θα υπάρχει σπιθαμή διαθέσιμης γης για την ταφή των απορριμμάτων. Η Ελλάδα χαρακτηρίζεται μάλιστα ως ...ανερχόμενη δύναμη, αφού από 3,1 εκατ. τόνους σκουπιδιών το 1991, ξεπέρασε τους 4,5 μέσα σε μια δεκαετία και συνεχίζει με ρυθμούς 4% το χρόνο. Οι αρμόδιοι θεωρούν της αύξηση του όγκου των σκουπιδιών δείγμα ανόδου του βιοτικού επιπέδου, αλλά έχουν «ξεχάσει» ότι οι ανεπτυγμένες χώρες, όχι μόνον στην Ευρώπη, έχουν εφαρμόσει από χρόνια πολύ αποδοτικά προγράμματα ανακύκλωσης. Προφανώς τους θεωρούμε... κουτόφραγκους, αφού στην Ελλάδα πετάμε στα σκουπίδια 120 εκατ. ευρώ κάθε χρόνο! Το ποσό αναφέρεται στην αξία των ανακυκλώσιμων υλικών που χάνονται, που σχεδόν διπλασιάζεται αν συνυπολογιστεί το ενεργειακό και κυρίως το περιβαλλοντικό όφελος. 50.000 δένδρα Από στοιχεία του υπουργείου ΠΕΧΩΔΕ προκύπτει ότι η συγκέντρωση και απαναχρησιμοποίηση 3.500 τόνων χαρτιού ισοδυναμεί με: διάσωση δάσους με περισσότερα από 50.000 δένδρα, εξοικονόμηση ενέργειας που φτάνει τα 4 εκατ. κιλοβατώρες, διάσωση ενός εκατομμυρίου κυβικών νερού, ποσότητα που επαρκεί να καλύψει τις ανάγκες της πρωτεύουσας για περισσότερες από 24 ώρες, ελάφρυνση μιας χωματερής από τα σκουπίδια μιάς πόλης 10.000 κατοίκων. Αν αυτά τα στοιχεία δεν αρκούν για να μας ευαισθητοποιήσουν, πρέπει να αποκαλύψουμε ότι με τα αναξιοποίητα σκουπίδια που καταλήγουν στις χωματερές μπορούμε να καλύψουμε ολόκληρη την εθνική οδό Αθηνών-Θεσσαλονίκης με ένα... μυρωδάτο στρώμα πάχους ενός μέτρου! Ο νόμος 2939 ψηφίστηκε στο 2001 και προέβλεπε συγκεκριμένους στόχους ανακύκλωσης ώς το 2006, σε συνδυασμό με επενδύσεις της τάξης των 250 εκ. ευρώ που θα δημιουργούσαν 2.000 νέες θέσεις εργασίας. Σε εφαρμογή του εκδόθηκαν ώς τις αρχές του 2004 τα περισσότερα διατάγματα που αφορούν τη διαχείριση των λεγόμενων «μοντέρνων» σκουπιδιών, όπως οι ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές, τα χρησιμοποιημένα ορυκτέλαια, τα παλιά ελαστικά των αυτοκινήτων και οι κάθε λογής μπαταρίες. Μπάζα στις χωματερές Εκκρεμεί μόνο το διάταγμα για τα μπάζα, παρά το γεγονός ότι σε αυτό τον τομέα η Ελλάδα αντιμετωπίζει αυξημένο πρόβλημα. Οι ετήσιες ποσότητες εκτιμώνται σε 4,5 εκατ. τόνους για τα υλικά κατεδάφισης και 42 εκατ. για τα υλικά εκσκαφών, τα οποία στην.... καλύτερη περίπτωση καταλήγουν στις χωματερές. Ο φόβος των επιπτώσεων στα δημόσια έργα και κυρίως στις νέες οικοδομές έχει οδηγήσει στη σημερινή αδράνεια, παρ' όλο που υπάρχει έντονο επενδυτικό ενδιαφέρον για τα μπάζα. Τι μπορούμε να κάνουμε; Αλλάζουμε νοοτροπία Πλαστικές σακούλες φωτο-βιοδιασπώμενες φιλικές προς το περιβάλλον Ο 20ος αιώνας ονομάστηκε αιώνας του πλαστικού, αφού τα πλαστικά αποτελούν σημαντικό και αναπόφευκτο τμήμα του σημερινού τρόπου ζωής. Ένα από τα βασικά μειονεκτήματα που έχουν τα πλαστικά, μεταξύ αυτών και οι πλαστικές σακούλες, είναι πως όταν ταφούν εξουδετερώνουν μεγάλο μέρος της γης και το καθιστούν ακατάλληλο για καλλιέργεια, όταν καίγονται προκαλούν σοβαρή ατμοσφαιρική ρύπανση, όταν και όσα ανακυκλώνονται απλώς επιβραδύνουν για κάποιο διάστημα την βλαπτική τους επίδραση στο περιβάλλον. Στην χώρα μας παράγονται ετησίως περίπου ένα δισεκατομμύριο πλαστικές σακούλες. Μια πλαστική σακούλα παράγεται σε ένα δευτερόλεπτο, χρησιμοποιείται για είκοσι λεπτά και ρυπαίνει για περισσότερο από τετρακόσια χρόνια. Η πλαστική σακούλα κατασκευάζεται κυρίως από πολυαιθυλένιο, το οποίο παράγεται από το πετρέλαιο. Για αυτό και η τιμή της πλαστικής σακούλας ακολουθεί την τιμή του πετρελαίου. Σήμερα υπάρχει λύση στο πρόβλημα της περιβαλλοντικής ρύπανσης από τις πλαστικές σακούλες Είναι η χρήση διασπώμενων πλαστικών σακουλών κάθε είδους. Μια κατηγορία αυτών διασπώνται παρουσία φωτός και ονομάζονται φωτοδιασπώμενες . Μια δεύτερη κατηγορία είναι εκείνες που παράγονται από καλαμπόκι (ως πρώτη ύλη) και ονομάζονται υδροβιοδιασπώμενες . Μια τρίτη κατηγορία είναι οι φωτο-βιοδιασπώμενες . Πρόκειται για εκείνες τις πλαστικές σακούλες οι οποίες παράγονται από πολυαιθυλένιο στο οποίο έχει προστεθεί ένας «διασπαστής» που διασπά την πλαστική σακούλα με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνεται θρεπτικό υλικό για τους μικροοργανισμούς που υπάρχουν στην φύση. Έτσι όταν μια πλαστική σακούλα απορρίπτεται στο περιβάλλον γίνεται τροφή για τους μικροοργανισμούς, δηλαδή γίνεται λίπασμα. Το άλλο μεγάλο πλεονέκτημα είναι ότι ο χρόνος διάσπασης της πλαστικής σακούλας προγραμματίζεται ανάλογα με την ποσότητα του «διασπαστή» που προστίθεται. Έτσι μπορεί η σακούλα, ανάλογα με την ποσότητα του «διασπαστή» να αρχίσει να διασπάται π.χ. σε 6, 18 ή 36 μήνες και ολοκληρώνεται μετά από περίπου τρία χρόνια. Η τιμή της κυμαίνεται στα ίδια επίπεδα με εκείνα της συμβατικής, οι μηχανές είναι ίδιες με αυτές της παραγωγής της συμβατικής πλαστικής σακούλας και το εργατικό προσωπικό δεν χρειάζεται καμία επιπλέον εκπαίδευση. Πηγές: http://www.e-telescope.gr/gr/cat08/art08_070115.htm http://dchristof.blogspot.com/2007/04/blog-post.html http://www.ecocity.gr/main.php?cat=77 http://www.agrotypos.gr/news/news_Show.asp?AA=10805
