---
title: "9 Ερωτήματα για τα 'φιλικά' προς το περιβάλλον πλαστικά"
id: 135
date: 2009-05-07T11:32:10
section: "Ανακύκλωση"
category: "Κείμενα για μενού"
published: true
---

# 9 Ερωτήματα για τα "φιλικά" προς το περιβάλλον πλαστικά
9 Ερωτήματα που σχετίζονται με τα νέας τεχνολογίας φιλικά προς το περιβάλλον πλαστικά (oxo-biodegradable plastics ) Ποια είναι τα πλεονεκτήματα για το περιβάλλον όταν χρησιμοποιούμε τις νέες αυτές τσάντες ; Το σύνηθες πλαστικό διασπάται πολύ αργά. Όπως έχει διαπιστωθεί 100 χρόνια πριν, δεν γνωρίζουμε ακόμα πόσο καιρός απαιτείται για την πλήρη διάσπαση του. Αυτό σημαίνει ότι οι κλασσικές πλαστικές τσάντες εξακολουθούν να καταλαμβάνουν χώρο σε Χ.Υ.Τ.Α. Η βιο-διάσπαση ελαττώνει τα απορρίμματα που προέρχονται από πλαστικό, από 100% σε ποσοστό 15-20% αφού προκαλεί διάσπαση του μορίου του πλαστικού τελικά σε CO2, νερό και βιομάζα. Από τι είναι κατασκευασμένες οι «oxo-biodegradable» τσάντες; Οι κλασσικές τσάντες φτιάχνονται από HDPE (πολυαιθυλένιο υψηλής πυκνότητας), LDPE (πολυαιθυλένιο χαμηλής πυκνότητας) και χρώμα. Για να καταφέρουμε την μείωση του χρόνου ζωής τους, πρέπει να εισάγουμε ένα πρόσθετο υλικό. Αυτό το υλικό προκαλεί οξείδωση της τσάντας, δηλαδή η δομή του πλαστικού μεταβάλλεται με παρεμβολή οξυγόνου το οποίο προκαλεί την ταχύτερη αποσύνθεσή του (λειτουργεί ως καταλύτης ο οποίος επιταχύνει μια διαδικασία η οποία εκτελείται εξαιρετικά αργά σε κανονικές συνθήκες). Η κιμωλία (ανθρακικό ασβέστιο) προστίθεται με σκοπό να ελαττώσει το ποσοστό του πλαστικού, να επιταχύνει την διαδικασία παραγωγής και να αυξήσει τις αντοχές της σακούλας. Πόσο καιρό απαιτεί η πλήρης «αποσύνθεση»; Το πρόσθετο υλικό χρειάζεται κάποιο χρόνο για να ξεκινήσει τη «δράση» του, ανάλογα με την ποσότητα του διασπαστή, συνήθως περίπου 12-24 μήνες μετά την κατασκευή της τσάντας. Αυτός ο χρόνος επαρκεί για την διανομή των τσαντών στα καταστήματα, την διάθεσή τους και την γενικότερη χρήση τους από τους καταναλωτές, πιθανόν περισσότερο από μία φορά, προτού ξεκινήσει η διαδικασία της διάσπασης. Ο χρόνος που χρειάζεται μέχρι την διάσπαση της τσάντας εξαρτάται από το πού εκτίθεται. Μπορεί να αποσυντεθεί και σε 6 εβδομάδες, αλλά τυπικά χρειάζεται 12-24 μήνες. Μια κλασσική τσάντα, χωρίς την χρησιμοποιούμενη νέα τεχνολογία, εκτιμάται ότι χρειάζεται εκατοντάδες χρόνια μέχρι να αποσυντεθεί όπως αποδεικνύουν διάφορες μελέτες. Πώς δρα το πρόσθετο υλικό; Είναι ένα θερμοοξειδωτικό σύστημα, που σημαίνει ότι μόλις το υλικό ενεργοποιείται, η παρουσία οξυγόνου προκαλεί την αποσύνθεση της τσάντας. Ο μηχανισμός διάσπασης γίνεται σε δύο φάσεις. Στην πρώτη, η τσάντα με την βοήθεια του οξυγόνου του αέρα, της θερμότητας, του φωτός και της μηχανικής καταπόνησης, χάνει τις μηχανικές της ιδιότητες και διασπάται σε μικρότερα τμήματα (μόρια). Η φάση αυτή διαρκεί περίπου 2 μήνες μετά το τέλος της διάρκειας χρήσης που είναι 12-24 μήνες. Είναι προφανές ότι εάν συνυπάρχουν και οι τέσσερις παραπάνω όροι, τότε η πρώτη φάση διαρκεί μικρότερο χρονικό διάστημα, απ’ ότι εάν πληρείται ένας μόνο όρος. Στη δεύτερη φάση, τα μικρότερα αυτά μόρια προσελκύουν νερό (διαβρέχονται) και καταναλώνονται από τους μικροοργανισμούς που υπάρχουν στη φύση (βίο-αποικοδόμηση). Η δεύτερη αυτή φάση διαρκεί περίπου 2 χρόνια από την απόρριψή της. Εάν όμως για παράδειγμα, είναι μια τσάντα κολλημένη στα κλαδιά ενός δέντρου που την χτυπάει ο αέρας, η αποσύνθεση μπορεί να επιτευχθεί και σε 6 εβδομάδες εξαρτώμενου πάντα από την ποσότητα του διασπαστή. Παρόλα αυτά μόνο και μόνο η παρουσία οξυγόνου είναι ικανή να προκαλέσει θερμική διάσπαση σε κάθε θερμοκρασία (ακόμα και αν η θερμοκρασία είναι συνεχώς κάτω των 0οC, οπότε μπορεί και να χρειαστούν μερικά χρόνια). Τι ακριβώς συμβαίνει και τι απομένει όταν η τσάντα αποσυντίθεται; Η διαδικασία που ακολουθείται χωρίζεται σε 2 στάδια. Αρχικά υφίσταται μία χημική αντίδραση κατά την οποία το οξυγόνο «επιτίθεται» στην μεγάλη αλυσίδα στο μόριο του πολυαιθυλενίου, μετατρέποντας την σε όλο και μικρότερες αλυσίδες και κάνοντάς τες να δεσμεύουν οξυγόνο στην δομή τους. Σε αυτό το σημείο το πλαστικό διασπάται σε ενεργές οργανικές ενώσεις (κετόνες, αλκοόλες, ανθρακικά οξέα) οι οποίες προσελκύουν νερό (διαβρέχονται). Αυτές οι μεταβολές (μικρότερες αλυσίδες μαζί με παρουσία υδροξυλίου και οξυγόνου) δημιουργούν έδαφος για το 2ο στάδιο, την μικροβιακή πέψη-αφομοίωση. Με την παρουσία μικροοργανισμών (όπως είναι στους Χ.Υ.Τ.Α.), οι συγκεκριμένοι θρυμματισμοί (μόρια) εισάγονται πλέον στην τροφική αλυσίδα ως τροφή. Έπειτα αποσυντίθενται σε απλά στοιχεία όπως διοξείδιο του άνθρακα, νερό και βιομάζα. (βιομάζα είναι το οργανικό απόβλητο των μικροοργανισμών). Αυτή η διαδικασία είναι παρεμφερής με την αποσύνθεση του ξύλου. Αυτοί οι «θρυμματισμοί» είναι επομένως βιο-διασπώμενοι; Ναι, διότι καταναλώνονται ως τροφή από τους μικροοργανισμούς. Λέτε ότι η διαδικασία απελευθερώνει CΟ2, δεν είναι αυτό κακό για το περιβάλλον; Το CΟ2 δημιουργείται αναπόφευκτα σε όλες τις φυσικές διαδικασίες. Εναλλακτική λύση θα ήταν να δεσμεύαμε τον άνθρακα «κλειδωμένο» ως πλαστικό αλλά αυτό θα σήμαινε ότι η ζωή της σακούλας θα διαρκούσε εκατοντάδες χρόνια. Οπότε τι ακριβώς συμβαίνει σε μία χωματερή; Οι χωματερές διαφέρουν. Αν είναι καλοσυντηρημένες και ενεργές, τότε οι σακούλες θα διασπαστούν ταχέως. Διάφορες μελέτες έχουν δείξει ότι οι τσάντες ταμείων καταλαμβάνουν περίπου το 1% της χωματερής, οπότε γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι θα ελευθερωθεί ένα υπολογίσιμο μέρος της. Επίσης οι τσάντες ταμείων χρησιμοποιούνται στους κάδους των σπιτιών μας. Επομένως τα περιεχόμενα των τσαντών στις χωματερές θα μπορούν να απελευθερωθούν προς αποσύνθεση και δεν θα παραμένουν «σφραγισμένα» για εκατοντάδες χρόνια. Άκουσα ότι το πρόσθετο υλικό περιέχει ένα βαρύ μέταλλο. Αυτό σημαίνει ότι θα μολύνει το περιβάλλον; Οι ενεργές ουσίες του πρόσθετου υλικού περιέχουν μέταλλα, τα οποία δεν κατατάσσονται στα βαρέα μέταλλα. Τα μέταλλα που χρησιμοποιούνται προέρχονται από ορυκτά και είναι απαραίτητα ακόμα και στο ίδιο μας το σώμα. Πηγή: http://www.panchart.gr/
