---
title: "Το απύθμενο θράσος της ημιμάθειας"
id: 1014
date: 2013-02-17T17:42:52
section: "Ειδήσεις"
category: "Τελευταία"
published: true
---

# Το απύθμενο θράσος της ημιμάθειας
"Μιλώ για όσους δεν ξέρουν να αξιολογούν αυτό που ο λαός κατέκτησε με αίμα και αγώνες και τολμούν να νοσταλγούν μαύρες σελίδες. Για εκείνους που ενδόμυχα μισούν τη δημοκρατία, γιατί υποφέρουν από κόμπλεξ κατωτερότητας και φοβούνται ότι αν εξισώσουν τον εαυτό τους με τους άλλους, θα αισθανθούν πιο μικροί. Για αυτούς που τρέμουν το ανεξέλεγκτο, σαν το παιδί που φοβάται ότι το σκυλί θα το δαγκώσει." Για πολλούς από εμάς τα δύσκολα χρόνια της ανέχειας ξεκίνησαν προ πολλού. Στα αλήθεια και όχι προσεχώς. Πριν την οικονομική - μνημονιακή κρίση που πλέον έχει γίνει "καραμέλα" για να δικαιολογήσει από τη μια πλευρά κάθε υφαρπαγή των δικαιωμάτων των πολιτών και από την άλλη για να αποκτήσουν ταυτότητα ορισμένοι που ήταν πάντα αποστασιοποιημένοι από την κοινωνία και ζούσαν στην αποστείρωση, απολαμβάνοντας τα καλά του καπιταλισμού. Για αυτούς τους λανθάνοντες - νεόκοπους επαναστάτες θα ήθελα να μιλήσω. Για τους ημιμαθείς νεοφώτιστους εθνοσωτήρες που έχουν ξεχειλίσει από παντού και επιχειρούν διακαώς να επιβάλλουν τη δική τους φαντασίωση στην ατζέντα του δημόσιου διαλόγου. Για αυτούς η κρίση - ως αφηρημένη έννοια και όχι ως πραγματικότητα - ήταν μια ευκαιρία. Για να αποκτήσουν λόγο με ονοματεπώνυμο, λόγο αντιμνημονιακό. Για αυτούς που ποτέ έως τώρα, δεν τους ένοιαξε για τη φτώχεια των άλλων, που δεν υπερασπίζονταν, αλλά αναθεμάτιζαν ή έστω λοιδορούσαν όσους κατέβαιναν στους δρόμους και διεκδικούσαν. Που έλεγαν τους άνεργους τεμπέληδες και τους απεργούς προβοκάτορες. Που στα καφενεία δήθεν μάχονταν το πολιτικό σύστημα και στα βουλευτικά γραφεία γίνονταν κρυφοί θαμώνες. Για όσους βάφτιζαν το προσωπικό τους συμφέρον, συλλογικό δίκαιο. Που ήταν πάντα απαθείς. Και όταν τους άρπαξαν το ψωμί από το τραπέζι, αλύχτησαν σαν τα σκυλιά. Και έγιναν ομάδες και λειτουργούν ως αγέλη, έχοντας ως εχθρό καθέναν που βρίσκεται έξω από αυτούς. Σαν μια κάστα, μια θρησκευτική ομάδα που έχει ιερό σκοπό και ετοιμάζει νέες "σταυροφορίες". Και μιλούν για την Ελλάδα, αλλά την φαντάζονται σαν να έχει βγει από τα κινηματογραφικά επίκαιρα, εκείνα χωρίς ήχο, που παρουσιάζουν χαμογελαστούς τουρίστες και στρατιωτικούς με εκθαμβωτικές χορευτικές δεξιότητες. Μια φολκλορική αντίληψη για την ιστορία αλλά και για την ίδια την προσωπική τους διαδρομή. Για αυτούς που βρήκαν ρόλο να παίξουν, το ρόλο του εν δυνάμει μεσσία - επενδυμένο με έναν λανθάνοντα ναρκισσισμό που εμφανίζεται κάθε φορά που μιλούν με στόμφο για τα εθνικά μας θέματα. Λες και η φτώχεια του λαού δεν είναι εθνικό θέμα. Τους συγκινεί η βραχονησίδα και ας κλαίει το παιδί του γείτονα που δεν έχει να το ταΐσει. Για αυτό φταίει ο ίδιος. Για τον διπλανό μας που έμεινε άστεγος. Για αυτόν έχει ο Θεός. Εμείς να είμαστε καλά να επαναστατούμε, ενάντια σε όλα όσα είναι μακριά από εμάς. Που εξυπηρετούν εσκεμμένα ή από άγνοια, μια αναθεώρηση της ίδιας της ιστορίας στο βωμό της νέας κουλτούρας του νεοέλληνα που βαυκαλίζεται ότι αναγεννά ένα άλλο είδος πολίτη - μαχητή. Αυτού που η γραβάτα στράβωσε από το πολύ φόρεμα και μεταμορφώνεται οιονεί σε πουκάμισο του Μάο, για να δικαιολογήσει, στο φαντασιακό του, ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, αν και το μόνο που καταφέρνει είναι να προκαλέσει πολιτισμικό σοκ στους υπόλοιπους. Για αυτούς που αρνούνται κατά το δοκούν την ίδια την ιστορία, τις γενοκτονίες, τις εθνοκαθάρσεις, που θαυμάζουν αμφιλεγόμενες προσωπικότητες και παρουσιάζουν μια άλλη ερμηνεία των γεγονότων, χιλιοειπωμένη μεν, αλλά κάνουν λες και ανακάλυψαν την Αμερική. Που τους συναρπάζουν οι θεωρίες συνομωσίας και οι ταινίες με υπερήρωες, καθώς φαντάζονται τον εαυτό τους να μεγαλουργεί στην εξόντωση του χολιγουντιανού εχθρού, ή μαστίζονται από μανίες καταδίωξης, βλέποντας τον εχθρό προ των πυλών, σε ψεκαστικά αεροπλάνα ή σε μιρκοτσίπ με μπόλικη σάλτσα. Μιλώ για αυτούς που αναφέρονται στην πολιτική με ένα θράσος ανελέητο και αναγάγουν την ημιμάθεια σε μόνη πολιτική πρακτική. Όσους θεωρούν ότι με το μνημόνιο οι ιδεολογίες τελείωσαν και ήρθε η ώρα να χτίσουν μια άλλη πατρίδα, σαν το Βερολίνο μετά το γκρέμισμα του τείχους. Όμως, στους δικούς μας Βερολινέζους, λείπει η εμπειρία του διχασμού. Το να ζεις με σύνορα ορατά και όχι να τα κατασκευάζεις ο ίδιος. Γιατί οι δικοί μας γαλουχήθηκαν να βάζουν σύνορα στην αλληλεγγύη τους, στην ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την ισότητα και δεν λένε ακόμη να τα καθαιρέσουν. Και αυτό, επειδή οι ίδιοι δεν τα βλέπουν. Και δεν ακούν τους άλλους που τα αναγνωρίζουν ως τέτοια. Αλλά επιμένουν στον ίδιο διχασμό. Και με αυτό προχωρούν στη νέα εποχή, που έχει πρωταγωνιστές του ίδιους, αυτή τη φορά ως ήρωες - καθοδηγητές της "επανάστασης". Αυτής της επανάστασης ποδοσφαιρικού τύπου ή σαν ένα τερματισμένο παιχνίδι στο play station. Μιλώ για όσους δεν ξέρουν να αξιολογούν αυτό που ο λαός κατέκτησε με αίμα και αγώνες και τολμούν να νοσταλγούν μαύρες σελίδες. Για εκείνους που ενδόμυχα μισούν τη δημοκρατία, γιατί υποφέρουν από κόμπλεξ κατωτερότητας και φοβούνται ότι αν εξισώσουν τον εαυτό τους με τους άλλους, θα αισθανθούν πιο μικροί. Για αυτούς που τρέμουν το ανεξέλεγκτο, σαν το παιδί που φοβάται ότι το σκυλί θα το δαγκώσει. Και να μη συμπεράνει κανείς ότι μιλώ μόνο για τα "παιδιά" στις συμμορίες με τις μαύρες μπλούζες. Αλλά περισσότερο για αυτούς που κρύβουν το φασισμό τους πίσω από άλλες ενδυματολογικές επιλογές ή σε άλλα κόμματα ή οργανώσεις που χρησιμοποιούν την Ελλάδα σαν άλλοθι, για να καλύψουν την έλλειψη πολιτικού λόγου. Και εκεί βρίσκει κανείς μια απαράλλαχτη ψυχοπαθολογία που εκφράζεται ως επιθετικότητα με διαφορετικό τρόπο. Ίσως όχι με την ίδια βία, αλλά με μια ηθική αυτουργία στη βία κατά πάντων. Και δυστυχώς, αυτοί οι τραμπούκοι της ιδεοληψίας, οι εγχώριοι μουλάδες τείνουν να επικρατήσουν, καθώς με την κάθε ευκαιρία κάνουν επίδειξη της δύναμής τους. Και οι υπόλοιποι χαμηλώνουμε το βλέμμα σε αυτόν τον φασισμό, από ντροπή για την κατάντια μας, αλλά πιο πολύ από φόβο. Αυτόν τον φόβο πρέπει να υπερνικήσουμε. Με όπλο την ιστορία και προπαντός την παιδεία. Γιατί, αυτή η Ελλάδα μας πληγώνει. Κάποιους περισσότερο. Μια Ελλάδα που μπαίνει στο γύψο από τα πάνω προς τα κάτω και με στρατιώτες όλους αυτούς που νομίζουν ότι πολεμούν το σύστημα, ενώ στην ουσία απλώς το εξυπηρετούν. Θέμης Κωτούλας www.e-pieria.gr
