του Μιχάλη Καμάκα
Αυτά τα Χριστούγεννα σε προκαλώ σε ένα πείραμα. Σε ενα πείραμα όπου πρωτίστως έχω υποβληθεί ο ίδιος. Είναι πολύ απλό. Θέσε στον εαυτό σου το εξής ερώτημα: τι σημαίνουν τα Χριστούγεννα για σένα;
Ακαριαία και ενστικτωδώς θα σκεφτείς μαζώξεις με αγαπημένα πρόσωπα, εξόδους στα μαγαζιά (η χαρά του check in), ψώνια στην αγορά (έχεις βάλει στο μάτι το πολυπόθητο "χ" ρούχο ή προϊόν και ήρθε η στιγμή να το αποκτήσεις), ποτά, ίσως κάποια πάρτυ (προσωπική μου αδυναμία), εξορμήσεις σε κάποια ορεινά μέρη και πολλά ακόμη... Όλα αυτά φαντάζουν και είναι θελκτικά για τον καθένα.
Όλα ωραία μέχρι στιγμής.
Η ερώτηση που ακολουθεί είναι η εξής: Ποιος είναι άραγε ο απόηχος όλων αυτών των απολαύσεων; Για να γίνω πιο σαφής, τι σου μένει στο πέρας των εορτών; Κάτι που να αφήνει μια Χριστουγεννιάτικη χροιά, όταν το ρούχο θα έχει φορεθεί ήδη κάποιες φορές και δε θα σου κάνει την ίδια αίσθηση, όταν θα περάσουν κάποιες μέρες και θα θέλεις πάλι να βγεις (και να κάνεις check in), να πιείς, να διασκεδάσεις, να αποδράσεις με την πρώτη ευκαιρία...
Κάτι μου λέει ότι θα δυσκολευτείς να δώσεις απάντηση... Με τα χρόνια συνειδητοποιώ πως τα Χριστούγεννα, μου είναι όλο και πιο αδιάφορα και το υποτιθέμενο χριστουγεννιάτικο πνεύμα μέσα μου, όλο και πιο θαμπό... έχω βολευτεί (όπως φαντάζομαι και εσύ) στο ελαφρυντικό πως μεγαλώνω και αδυνατώ να τα γευτώ με την ίδια χαρά όπως άλλοτε. Έχω πιάσει τον εαυτό μου μέχρι και να ειρωνεύεται τη συγκεκριμένη εορταστική περίοδο. Είναι τελικά τα Χριστούγεννα μια γιορτή με πρωταγωνιστή το παιδί; Η μόνη ψυχοσύνθεση να δεχτεί και να αποτυπώσει μέσα του τη συγκεκριμένη γιορτή είναι μόνο εκείνη ενός παιδιού; Και αν ναι για ποιο λόγο;
Πολύ απλά γιατί ένα μικρό παιδί δεν έχει ως διακαή πόθο τις υλιστικές απολαύσεις. Θα προσμένει το στολισμό του χριστουγεννιάτικου δέντρου στο σπίτι και θα αναφωνήσει με χαρά στην όψη του. Σαν "ζιζάνιο" θα παρακαλά τη γιαγιά του να του διαβάσει κάποιο χριστουγεννιάτικο παραμύθι ή να του πει κάποια ιστορία. Ταινίες, παιχνίδια με άλλα παιδιά και μεγαλύτερους, ποιήματα στο σχολείο, γέλια, φωνές, βραδιές δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο μέχρι να αποκοιμηθεί και βέβαια ανήμερα πρωτοχρονιάς ο πρώτος που θα ξυπνήσει και θα τρέξει "μανιωδώς" μέχρι το δέντρο ανυπομονώντας να δει τι δώρο του άφησε ο Άγιος Βασίλης και αφού το ξετυλίξει, να το χαρεί με τα κοντινά του άτομα. Ένας ευτυχισμένος δέκτης των Χριστουγέννων με ελάχιστο δαπανηρό κόστος.
Το να επιδιώκεις να αντιμετωπίζεις τα Χριστούγεννα "εις αεί" σαν μικρό παιδί όμως, μάλλον φαντάζει δύσκολο ως και ματαιόδοξο. Εξάλλου οι απολαύσεις στις οποίες αναφέρθηκα αρχικώς, σίγουρα συμβάλουν ως ένα βαθμό στην εσωτερική ικανοποίηση. Εδώ όμως είναι και το κομβικό σημείο.
Τα Χριστούγεννα είναι για όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτου ηλικίας και θρησκευτικών πεποιθήσεων. Είναι η περίοδος όπου αξίζει να κάνεις έναν εσωτερικό απολογισμό για τα πεπραγμένα σου.
Αξίζει να επιδιώξεις πιο στενή επαφή με τα αγαπημένα σου πρόσωπα, να δείξεις την αγάπη και το ενδιαφέρον σου για κάποιο ηλικιωμένο συγγενή ή κάποιο μικρό παιδί. Αξίζει να στραφείς και να προσφέρεις στον συνάνθρωπό σου, πόσο μάλλον σε κάποιον που το έχει μεγάλη ανάγκη. Αξίζει να να παρευρεθείς σε κάποια εκδήλωση κοινωνικού χαρακτήρα προσφέροντας ίσως κάποια προϊόντα τα οποία θα δώσουν ιδιαίτερη χαρά σε κάποιους και γίνοντας παράλληλα θεατής και δέκτης όμορφων στιγμών συνειδητοποιώντας πως η απλοϊκότητα τους, ίσως τελικά σε γοητεύει περισσότερο από κάποια αγορά ή οτιδήποτε άλλο.
Τα Χριστούγεννα λοιπόν δεν είναι η περίοδος όπου απλά και μόνο τοποθετείς παρωπίδες και ακολουθείς το μονοπάτι της υλιστικής ικανοποίησης. Είναι η ευκαιρία -πόσο μάλλον σε αυτούς τους ιδιαίτερους καιρούς- να στρέφεσαι και να ανακαλύπτεις το μεγαλείο που κρύβει η ανθρώπινή σου φύση και να το εξωτερικεύεις, εξελισσόμενος έτσι σε καλύτερο άνθρωπο και υγιές μέλος αυτής της κοινωνίας.
Καλές γιορτές
Υ.Γ. Πολλά συγχαρητήρια στο Χριστουγεννιάτικο Χωριό (στον Καπνικό Σταθμό), για το κοινωνικό έργο και τη προσφορά του.
Μιχάλης Καμάκας - Ραδιοφωνικός παραγωγός