Απάντηση του Ηλία Τσολακίδη στο φίλο Αντώνη Μάντζιο
Φίλτατε Αντώνη
Δεν κατάφερες να με πείσεις! Η επιστολή σου χαρακτηρίζεται από την εσκεμμένη προσπάθεια να μετατοπίσει την αρχική συζήτηση (με πιθανό πολιτικό κόστος) από το τι έπρατταν ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ που ζητούν σήμερα - και κάθε φορά- τη συμπαράσταση της κοινωνίας, όταν δίπλα τους (χρόνια τώρα) δημιουργούνταν συλλογικότητες που καλλιεργούσαν την αλληλεγγύη ως συνείδηση και καθημερινή πράξη. Πολύ δε περισσότερο, τι θα πράξουν αύριο.
Ο δικός μου, διακαής πόθος είναι να εκπαιδεύσουμε την κοινωνία και όχι να της χαϊδεύουμε τ' αυτιά κάθε φορά που διαμαρτύρεται.
Αν κάποιος -και ειδικά εσύ- δεν μπόρεσες να συμπεράνεις από τα γραφόμενά μου αλλά και από τη γενικότερη στάση μου, αν είμαι ή όχι κατά των απολύσεων και της διαθεσιμότητας χιλιάδων υπαλλήλων, τότε πραγματικά λυπάμαι.
Αντώνη μου, εγώ δεν είμαι πολιτικός και δεν έχω κανένα λόγο να μη λέω φωναχτά αυτό που σκέφτομαι. Εσύ, προφανώς, αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα διαφορετικά. Είδες κόσμο στο δρόμο και άρπαξες την ευκαιρία. Ξέχασες τις πίκρες της πλατείας, των μοναχικών διαμαρτυριών και ως γνήσιος πολιτικός, έτρεξες να πέσεις στην αγκαλιά του διαμαρτυρομένου πλήθους.
Να περνάς καλά, ρε Αντώνη, αλλά συγχώρεσε με που δεν μπορώ να σε (παρ)ακολουθήσω.
Σε κάθε περίπτωση, σε ευχαριστώ για τα ποιήματα του Brecht, τις συμβουλές σου και για τα μαθήματα αλληλεγγύης …δι’ αλληλογραφίας.
Ηλίας Τσολακίδης